SAMEN

Voordat we gisteren naar het Amsterdamse vliegveld gingen om naar Albanië te vertrekken, maakten we nog een tussenlanding bij goede vrienden. Nu is het bij deze vrienden altijd goed landen, zeker rond etenstijd. We werden ‘business class’ voorzien van catering - zo krijg je dat in de lucht niet. Uiteraard wilden ze tijdens de lunch alles weten over de gemeente in Durrës en over onze plannen voor de reis. 

Nu schrijf ik het vaker in deze blog, maar hier werd het wel heel praktisch gemaakt. Wanneer een aantal mensen uit ons midden op reis gaan om de gemeente elders op te bouwen, hebben wij als gemeente, allen deel aan deze reis. 

Al in de tijd van de eerste gemeente zien we apostelen terugkomen in de gemeente om verslag uit te brengen van wat de Heer gedaan heeft. Denk maar eens aan Petrus’ reisverslag van zijn mission trip naar Joppe, waarna hij in de gemeente in Jeruzalem verantwoording moest afleggen over het bekeren van de heiden Cornelius. In Handelingen 13 lezen we zelfs, hoe de Heilige Geest heel direct de gemeente aanspreekt om Barnabas en Saulus op mission te sturen. En met wat effect: weer thuis riepen ze de gemeente bijeen en brachten verslag uit van alles wat God door hen tot stand had gebracht. Ze vertelden hoe hij voor de heidenen de deur naar het geloof had geopend (Handelingen 14:27). 

Nu leggen wij straks bij terugkeer graag verantwoording af - liever nog doen we verslag van hoe Vader voor het Albanese volk de deur naar het geloof opent. Dit alles schetst onze verbondenheid met elkaar: we horen bij elkaar als leden van één lichaam. De voet gaat op pad, dat doet-ie. De hand reikt uit, zo is die gemaakt. Het oog ziet, de mond spreekt. Allen maken we deel uit van één gemeente, één lichaam, één roeping. 

Wij? Wij zijn nu echt op pad (met onze voeten letterlijk los van de vloer) en genieten ervan met jullie samen op reis te zijn! 

Mooie dag!

BIJ VADER

Vandaag gaan Annemarie en ik op reis naar Albanië. Nu kan ons kleine meisje nog steeds niet zo goed zonder ons (en zeker niet zonder haar mama), dus zij mag ook mee. We kijken er naar uit tijd door te brengen met de voorgangers in Durrës en hun leidersteam. 

Gelukkig ben ik getrouwd met de meest relaxte mama van de wereld - maar op reis met een klein kindje, dat vraagt even wat voorbereiding. Voor je (lees: ik) het weet, schiet ik in ‘zorgen’. Dat was precies niet de bedoeling. Liefdevol corrigeert haar mama mij dan - maar deze week deed klein prutteltje ook een duit in het zakje. 

Kort na het wakker worden, kwam ze op mama’s arm naar beneden en maakte kraaiend duidelijk dat ze papa ook wel even goedemorgen wilde wensen. In mijn armen vervolgens, had ze ’t zo goed naar haar zin, dat ze haar hoofdje tegen mijn ene wang legde en haar kleine handje op mijn andere. Ik zat klem in haar omhelzing zogezegd. 

Met haar baby-hug hielp kleine Anna mij mediteren op hoe ik bij Vader ben. Terwijl ik in Zijn armen ben (voor altijd met Jezus, in Hem verborgen, Kolossenzen 3:3), compleet veilig en beschermd, vlei ik mijn gezicht tegen Hem aan. Is dat wat de Bijbel bedoelt, wanneer verteld wordt hoe God met Mozes sprak, van aangezicht tot aangezicht (Exodus 33:11, NBG)? 

Ik kan Vaders adem voor mij horen, voelen. Zijn sterke armen beschermen mij. Wanneer Hij spreekt, herken en versta ik Zijn stem. Mijn andere hand rust op Zijn gezicht, ik voel hoe Hij over mij glimlacht. 

Zoals een kindje zich geen enkele zorgen maakt over de dag (weet zij veel dat ze straks gaat vliegen!), maar zich toevertrouwt aan Vaders goede zorgen, zó vertrouw ik: Hij zorgt voor mij. 

Het is een mooie dag!

GLORIE

Voor wie gisteren in Amersfoort was: het was geen afgesproken werk. Ik had geen (inhoudelijke) kennis van wat pastor Michel ging preken. Toch was de verwachting die ik uitsprak in de Everyday van gisteren, volledig wat (de Geest in) hem aanbracht in de gemeente. Vuur alom - en ijs toe om ’t af te maken. Tsjakka - en zo mag dat werken. 

Voor wie niet in Amersfoort was, best leuk om even iets mee te krijgen van wat we zagen. Pastor Michel nam ons mee naar de woorden van Paulus in Kolossenzen 1:26 en 27. Ik begin even iets eerder met de samenvatting, namelijk in vers 25: opdat Zijnboodschap in al haar volheid verkondigd wordt: het mysterie dat in alle eeuwen en voor alle generaties verborgen is geweest, maar nu aan zijn heiligen onthuld is. Aan hen heeft God bekend willen maken hoe glorierijk dit mysterie is voor alle volken: Christus is in u, hij is uw hoop op goddelijke luister.

Wanneer ons gevraagd wordt naar de verschillen tussen het oude en het nieuwe verbond, is één van de opvallendste elementen, dat God niet langer slechts ‘bij’ ons woont of door Zijn Geest ‘op’ ons is: Hij is in ons. God, jouw Vader is in Jezus zó dichtbij gekomen, dat Zijn Geest van Vaderschap, goedheid en liefde-zonder-voorwaarden altijd in jou is. Nooit meer een beetje of half - en om nooit meer weg te gaan. 

Dat is onze hoop (onze positieve, vaste verwachting van iets goeds), dat goddelijke glorie, luister ons deel is. Ook die ‘glorie’ kregen de bezoekers in Amersfoort gisteren uitgelegd. De meest schitterende status, zeggen grieks-vertalers, de meest verheven plek, een glorieuze staat van voortdurend gezegend zijn

Zo. Die zit. Met die status wandel jij een nieuwe week in. Lees ‘m gerust nog eens uit de amplified translation, de ‘versterkte vertaling: dit geheim is in Christus, in en onder jullie, de hoop en garantie op het omarmen van die heerlijkheid! 

Het wordt een heerlijke week!