Aanbidding verplaatst je verwachting

Je bent het vast met me eens dat het leven op aarde zo zijn uitdagingen heeft. Ook als het allemaal wel op rolletjes loopt in je leven, zijn er momenten dat je merkt: ‘Hier zit meer in, dit kan glorieuzer.’ En soms loopt het niet. Als je met serieuze uitdagingen te dealen hebt, dan is deze blog ook echt voor jou bedoeld.

Ik kom zo af en toe wat uitdagingen tegen. Wat vijanden die ik niet aan zag komen, gebeurtenissen die me niet in de koude kleren gaan zitten; verdrietige, lastige, benauwende of verwarrende dingen. Soms begint de dag al met een bleh-gevoel, soms komt de aanval op een moment dat ik er niet op bedacht ben. Ik heb geleerd, zowel van mijn vrienden en leiders, als in de praktijk, dat ik dan naar Jezus mag kijken. Naar Jezus kijken… Hmmmm. Mooi verhaal. Hoe dan en waarom precies?

In de Bijbel staat een verhaal over het volk van God dat in een uitdagende situatie terecht kwam. Drie vijanden bedreigden het volk en de koning wist zich geen raad. De overmacht was te groot en er lag geen slim ontsnappingsplan klaar. Dat is best herkenbaar. Soms komen de uitdagingen ook nog eens allemaal tegelijk. En hoe ik ook nadenk, ik heb geen idee wat ik eraan moet doen. Lees even mee in 2 Kronieken 20.

De situatie: De koning richt zich in wanhoop tot God. Kom ons toch helpen…

2 Kronieken 20:12-13 (NKJV) For we have no power against this great multitude that is coming against us; nor do we know what to do, but our eyes are upon You.

Dat is allereerst de beste reactie in welke situatie dan ook. ‘We weten niet wat we moeten doen, MAAR onze ogen zijn op U gericht.’ Kijken naar Jezus is niet zozeer een fysieke handeling. Het is een verplaatsing van je verwachting, weg van jezelf (je weet toch niet wat je moet doen) en richting God. ‘Onze verwachting voor de oplossing richten we op U’.

God reageert daarop met een instructie:

2 Kronieken 20:16-17  Tomorrow go down against them. They will surely come up by the Ascent of Ziz, and you will find them at the end of the brook before the Wilderness of Jeruel. You will not need to fight in this battle. Position yourselves, stand still and see the salvation (yĕshuw`ah) of the Lord, who is with you, O Judah and Jerusalem!’ Do not fear or be dismayed; tomorrow go out against them, for the Lord is with you.”

Hier staat dat de vijand verschijnt in de woestijn van Jeruel. Op die plek moet het volk positie innemen, staan en zien op de redding die God brengt.

Leuk weetje: Jeruel betekent ‘people of God, founded of God, taught by God’.

Dat gaat over identiteit. Wie zijn ze? Het volk van God, gegrond of opgericht door God en toegerust door God.

Onze vijanden zijn vaak gedachten die komen als we met het leven hier geconfronteerd worden. Gedachten die onze identiteit, onze positie betwijfelen of naar beneden halen. Wie ben je nou eigenlijk? Wat ben jij nou waard? Wie houdt er eigenlijk van jou? Mag je er wel zijn? En van daaruit: Wat kan jij nou eigenlijk? Wat maakt jou geschikt? Hoe denk jij hier nou tegenop te kunnen?

Maar God zegt: Ga die vijand niet uit de weg, niet vluchten. Maar je hoeft ook niet te vechten. Ga staan in je positie, herinner je wie je bent, en zie dat Jezus komt met redding, verplaats je verwachting van jezelf weg en richting Jezus.

Hoe dan? Die instructie kwam de volgende ochtend: ‘Stuur mensen vooruit die Gods grootheid en liefde en genade bezingen.’ Wanneer ik met Jezus connect, in kwaliteitstijd-momentjes of op een paniek-moment, en ik aanbid Hem en richt me op Zijn genade en liefde, dan gebeurt er iets wonderlijks. Ik word eraan herinnerd wie ik ben, wat mijn positie is. En op basis daarvan wordt mijn verwachting vernieuwd, mijn hoop gesterkt, mijn gevoel geborgd en mijn handelen wijs.

In aanbidding word je herinnerd aan wie je echt bent. Omdat God je dat laat zien als je naar Hem kijkt.

Love it!