“Wanneer gaat U mij iets in mijn handen geven. Iets wat exorbitant gezegend kan worden via mijn hart. Iets wat U voor mij heeft, wat my part of the cookie is. Waar ik me in kan vastbijten. Ik ben zo benieuwd Heer. Wat heeft U voor mij?” Hij antwoordde met: “Rond mijn 30e”. Blij ging ik verder met rondleven. Vijf jaar nog maar.

Ik was al langer bewust dat ik eerst wel wat moest leren en afleren voordat er door mijn hart heen iets serieus groots zou kunnen gebeuren. Paulus die het grootste deel van het NT zou schrijven, had wel 18 jaar nodig gehad. En ik als Nederlands mens met ook heus wel wat kneuzinkjes uit t verleden erbij, zou ook wel wat tijd nodig hebben. Dus de eerste jaren dat ik intiem met mijn God ging leven, waren dan ook jaren waarin ik veel aan het onderzoeken was, vragen stelde, goed leerde luisteren naar onderwijs (blijkt ook echt een topic), en me zo positioneerde dat ik veel kon meemaken. Ik hielp mee met van alles en wat. Van wc’s schoonmaken, koffie regelen, bidden voor alles en iedereen, tot af en toe een workshop of spreekbeurt doen in jeugdkerken of tijdens jongerenweekenden van de EO. 

Ondertussen ontmoette ik Arno. Trouwde ik en opeens was ik 30. Ik weet nog goed dat ik een soort van moment had. Ik ben echt. Serieus. 30. En realiseerde ik me plots: Nu zou ik dus zover moeten zijn.


Met een soort verschrikte blik keek ik omhoog. Maar? Hè!?


Naast dat ik nog flink m’n mega onzekerheid aan ‘t uitwandelen was (zie vorige blog), was er nog iets. Ik was zwanger. En werkelijk waar. Ik, die zoveel tijd namens de Heer bezig is met kinderen en hun kostbaarheid, dacht: “Maar Heer, er gaat zoiets grondig mis nu! Ik ben zwanger. Als U me nu iets groots geeft, dan… dan kan ik me niet volle bak op iets groots richten.”

262893_198600430200875_2016977_n.jpg

Het duurde even voordat de reality van waar Hij me voor klaar gemaakt had in zonk. Want dat kon het toch nauwelijks zijn? Dat kleine mensje in mijn buik. Was dát het? Dát ik moeder mocht zijn en mocht opvoeden. Maar com’on dat is toch niet groots en meeslepend? Zoveel mensen krijgen een kind. Echt Heer, dit kan t toch niet zijn?! Het bleek zo te zijn. Dit was het wat Hij bedoelde vijf jaar geleden. Ik was 30 en ik zou moeder worden. De bediening van mijn leven.

Is dit dan de Stepping Stone van dit blogje? Nee. Want hier zie je vooral hoe ik met de Heer leef en de Heer mij richting geeft. De Stepping Stone zit ‘m in de keuze die ik met mijn hart moest maken. Het kon een stumbling block worden. Ik kon zeggen, maar dit is belachelijk ik doe niet meer mee. Ik vertrouw U hier even niet in. Ik ga zelf nu wat anders doen. Maar het werd een Stepping Stone waardoor ik ‘hoger’ kwam.

Het duurde eventjes, maar ik koos ervoor om wat Hij me gaf, serieus te nemen. Als zijnde: Als dit is wat U mij geeft. Dank U wel. Ik ken U inmiddels en weet dat U meer geeft, beter passend geeft, dan ik kan zien. Zelfs als het voor mijn gevoel nu nog niet groots en meeslepend is of ook maar lijkt op naar wat ik denk dat het zou moeten zijn.

Toen ik mijn hart (prioriteit in tijd, in denken, in aandacht) gaf aan mijn kleine mannetje als belangrijkste bediening in mijn leven. Sprak m’n Heer weer: “Ik heb je trouwens nog wat gegeven. Je hebt het al in je handen, maar je ziet en erkent het nog niet.” Hij had het over Schitter. De lessen, die ik stil achter m’n computertje op m’n kamer aan het schrijven was voor de kinderen.

Weer schoot m’n hoofd omhoog met een schok. Echt? Die lessen? Hij zei: “Je wilde toch weten wat je levenswerk zou mogen zijn? Geef je hieraan.” En weer moest ik schakelen. Haha. Want je moet weten dat schrijven niet een groot applaus oplevert. En schrijven voor kinderen in ons klimaat nog minder, en dan ook nog eens voor een kerk… Begrijp me goed. Ik deed het graag hoor, maar nu Hij het zo zei… en ik er nog eens naar keek. Die lessen in mijn handen. Zijn die zo kostbaar? Is dit van U voor mij? Het ziet er, in mijn ogen, uit als een suffe zandkorrel. Zo gewoontjes en nietszeggend.

stone.jpg

Stepping Stone

- Ik moest leren koesteren wat Hij in mijn handen geeft. Koesteren. Liefhebbend grootbrengen. Mijn hart er aan geven. En de keuze is er echt een, omdat het zo gemakkelijk is om het niet te zien. Om wat je in je handen hebt, niet te zien als van Hem. Niet te zien als kostbaar genoeg. Dat je gemakkelijk niet ziet dat je al invloed hebt op iets… het niet op waarde schat en zit te wachten op iets anders. Iets wat er in jouw ogen misschien mooier uit ziet en beter bij je past. En dat je zo, je suffe zandkorrel zou kunnen loslaten. Terwijl. Die suffe zandkorrel in jouw koesterende handen bedoeld is om een schitterende parel te worden. Groots en meeslepend mooi (in mijn geval ;) )


Bijbeltekst

Hij kent je beter jij jezelf. Logisch, want Hij is de Maker die je koestert. Het staat ook in Bijbel: Psalm 139. In vers 6 zegt David verwonderd: Wonderlijk zoals U mij kent! Het gaat mijn begrip te boven. Lees de psalm hier.


Spreuken 3. Vers 5 is een hele bekende. Lees de Spreuk hier.


Roos


Uitsmijter

Het is zo de bedoeling dat je Hem durft te vertrouwen als je goede Vader. Dat Hij het mag zeggen. Dat Hij in charge mag zijn van jou voor jouw leven. Dit is vreemd en raar als je Hem niet kent. Lastig en zelfs moeilijk als je het soort van weet, maar meningen van jezelf en andere (aardse) mensen de hoofdtoon laat voeren. Ik zou zeggen: Leer Hem beter kennen.

Maar wanneer Hij jouw Koning mag zijn, dan kan hemelse impact via jouw hart, via jouw part of the cookie, de vervloekte wereld bereiken. Imagine… een menigte mensen die Hem dit toevertrouwen… wat is er dan een kleurrijke rijkdom aan handen die dan naar de wereld uitgestoken wordt. Dat is de glorious kerk.