Daar zat ik dan. Op de Katjeskelder. Een vakantiepark, waarin alle bobo’s van de kerk waren uitgenodigd… Zij gingen een hele toffe tijd samen hebben en getraind worden en mooi worshippen enzo… en ik, ik paste op hun kids.

Ik was er. Zoals altijd, was ik er. Maar de enige reden dat ik bij deze gelegenheid er ook bij mocht zijn, was niet omdat ik er altijd bij was. Nee. Ze hadden gewoon oppas nodig. En, hand op m’n hart: Het was werkelijk geen probleem dat ik deze job deed. Ik deed het zelfs graag. Maar ergens voelde het zo scheef. Ik voelde me zo… ontzettend m’n doel aan het missen. Ik voelde me zo onder een dik tapijt liggen en je hoorde ook, als je zou opletten me roepen: loop maar over mij heen hoor. Ik lig hier graag voor je. Och. Die periode was ik onzekerder dan ooit.


Ik denk dat ik toen zo’n 29 jaar was. De kerk onder leiding van pastor Marcel bestond zo’n 4 jaar. Ik had net een tijdje verkering met Arno. Samen waren we daar op de kindjes aan t passen.

Ik kende het evangelie van genade zo’n 5 jaar. Ik begon ooit als iemand die niet op haar mondje gevallen was. Behoorlijk bijdehand zelfs. Maar nu. Daar leek niks meer van over. Hoezo van heerlijkheid naar heerlijkheid! Waar dan? Hoe dan.


Met tranen in mn ogen probeerde ik m’n hart te delen, daar op die Katjeskelder: “Ik voel me als een champagnefles die geschud is… het borrelt en bruist ergens daarbinnen, maar de kurk zit erop. Die kurk. Zit in de weg. Maar hoe die eraf moet? Help?”

Je moet weten dat ik me (ook toen al) tot in m’n tenen geroepen voel om groots en stevig mee te bewegen rond pastor Marcel. Ik zie er grootse beelden bij en veel van mijn denktijd is daar op gefocust. Op een één of andere manier kan ik niet anders. Al jaren niet ;). Dat wil ik ook niet, want – to me – is dit het tofste wat ik ooit met m’n leven zou kunnen doen.

Maar.  What happened? Hoe kwam ik daar met zo’n gaar hart in die Katjeskelder? En wat bleek de stepping stone om daar niet onder dat tapijt te blijven liggen?

What happened

In de begintijd dat ik echt ging leven met mijn Heer, zeg maar intiem leven met Hem (rond m’n 22e ofzo) raakte ik er aan gewend om met de Here God te praten. Dat deed ik dan vaak met een schriftje in m’n hand om m’n soms fladderende gedachtes wat te sturen. Ik zat te mijmeren over alles wat ik zou kunnen gaan doen nu ik mijn leven vol aan Hem gegeven had en het eerste dat ik opschreef was: “Ik kan eigenlijk best veel.” Ik dacht aan al m’n kwaliteiten en aan de dingen die ik al gedaan had. Ja, daarmee zou ik van alles op poten kunnen krijgen. Ik schreef het op en mijmerend keek ik om hoog en keek m’n Heer aan die ik inmiddels kende als een warm Persoon. Bof. Ik kreeg me daar een vette correctie: “Jij kunt helemaal niks Roos. Zonder Mij kom je nergens.”

Mijn start. Met alles voor Hem willen doen, begon met enorme zelfoverschatting. Haha. Dus dit bleek mijn wandel te worden: het leren beseffen… dat ik zonder Hem niet zoveel kan. Ik was een taaie daarin hoor. Want het duurde nog een aantal jaar voordat de Katjeskelder er was, maar ik raakte de bodem goed. Plat op mn bek. Geen geloof meer in mezelf. Niemand die applaudisseerde voor me. Anderen niet. Ikzelf ook niet. Prettig? Nee.  

Wat er allemaal gebeurde dat tot dit moment leidde? Gruwelijke missers op alle mogelijke gebieden. Ik ga er vast nog wel wat over schrijven. Maar voor nu you get it.  

De Stepping Stone

Genade, oftewel Zijn begrip, Zijn liefde en Zijn onverminderde geloof in mij voor mezelf leren zien en omarmen. Dát was wat ik moest leren. Maar belangrijker nog was het volgende: blijven zitten.

Dit bleek een proces. Met een einde. Thank God! Blijven zitten. Niet weglopen… niet wat anders gaan doen omdat het totaal niet leuk was. Dat is een geloofskeuze geweest. En dat bleek de enorme stepping stone om dit proces door te komen. Want als het niet fijn is, en je twijfelt aan alles en zelfs aan jezelf… dan vraag je jezelf vaak af: misschien maar even wat anders gaan doen.

Waarom ik bleef zitten: 1. Ik wist tot in m’n tenen dat God goed was.  2. En ik kende Zijn Woord, over waarom een kerk een goed idee was. Soms zei ik het hardop: ja ik geloof in wat U zegt in Uw Woord over die schitterende kerk en dat prachtige evangelie. En als U het zegt, dan ga ik dit werkend zien zelfs in en via mijn hart.

Bijbelteksten

(voor als je dit herkent en wat stevigheid eronder zoekt) Klik op de tekst om ‘m te lezen.
2 Korinthe 12 vers 9
1 Korinthe 1 vers 18-31
Johannes 15 vers 5
2 Korinthe 3 vers 4-6 (!!)

 


Over Stepping Stones. Waarom schrijf ik dit?

roos.JPG

Stepping Stones gaat over mijn afgelopen jaren. Woelige binnenkant jaren. Inmiddels vlamt mijn hart en voel ik me precies op m’n plek en neemt de invloed van die plek dagelijks toe. Waarom ik de Stepping Stones schrijf is om je mee te laten kijken in hart en de uitdagingen waar ik doorheen gewandeld ben. Uitdagende situaties die gemakkelijk een stumbling block konden worden, maar THANK GOD  een Stepping Stones bleken te zijn.
Als we één zijn, dan kan het maar zo dat deze uitdagingen herkenbaar zijn. En het zou mooi zijn, als jij er sneller doorheen wandelt dan ik. Want wat we willen is dat iedereen confident z’n plek inneemt, met sterke en groeiende invloed van Hem door ons heen. #thatsthechurch

Ik ben Roos Doornenbal. 8 juni 1980 geboren. Met Jezus opgevoed. Vanaf m’n 21e ging het Licht pas echt aan. Vanaf het eerste moment betrokken bij het Evangelie van Genade binnen Jong en Vrij. Sinds 2005 staflid. Sinds 2007 staflid voor KIDS.

Stepping Stones zal een aantal blogs beslaan. Wil je reactie of feedback geven? Feel free: kids@jongenvrij.nl