Het heeft even geduurd. Een jaar of…nou laten we zeggen 10. Waarschijnlijk langer. Maar nu gebruik ik m’n stem pas echt. Nu voel en doe ik: GOGOGO. En ik verwacht niet dat ik ook maar iets gas zal terugnemen. Want ik voel aan de binnenkant, de stevigheid… de kracht erachter. Ben ik nu eindelijk volwassen? Ha, misschien wel. Maar het voelt soort van… alsof ik niet alleen m’n plek gevonden heb, maar deze plek ook met alles wat ik heb ook echt wil.

Als je nu denkt: Roos waar heb je het over! Nou, geef me een paar regels om je mee te nemen in mijn groeiwereld. Want als je me beter leert kennen, kunnen we beter samenwerken en elkaar aanvuren. En hoe gek ook… dikke kans dat mijn groeiwereld parallelen heeft met jouw leven. We zijn immers één.

Toen ik ging werken voor Jong en Vrij, was de kerk nog klein. Eén locatie in Hellevoetsluis. Toevallig woonde ik daar en kreeg ik de honor (zo ervaarde ik dat echt) om één van de vier te zijn die de kerk, ook z’n werk mocht noemen. Naast onze senior, Anne-Marie voor de worship en pastor Michel voor van alles en nog wat, was daar ook ik. Ik mocht het secretariaat doen. Hilarisch. Want als je mij kent, dan snap je dat vaste structuurtjes volgen niet zo m’n ding is. Maar anderzijds. In die tijd was er vooral veel onduidelijk, dus ik kon doen en laten wat ik dacht dat handig was. Orde in de chaos zoeken zeg maar ;). En dat was best een tijdje leuk.

Maar goed. Dat secretariaat begon me na een tijdje wel de keel uit te hangen. Niet dat ik daar iets over riep. Want tja, wie zou het anders kunnen doen? En: Ik was toch hiervoor gevraagd? Dus ik ging nog tijdje door, totdat ik uiteindelijk THANK GOD me volledig mocht storten op KIDS. Ook best bijzonder, want ook toen waren we nog klein. En toch besloot pastor Marcel om behoorlijk wat te investeren in KIDS. Tuurlijk gelooft hij wat over onze tak. Anders zou hij gemakkelijk wat anders hebben gekozen met mijn salaris en tijd in die eerste jaren. Enfin. Zo startte het. En mijn leven begon een aparte reis.

Er moest van alles in mijn hart woeden en groeien om nu eindelijk te kunnen zeggen: Daar ben ik. Dit is wat my part of the cookie is. En ik verwacht… om wat ik geloof hierover… dat mijn Heer de invloed van my part of the cookie stevig zal laten toenemen de komende tijd.

Na ELECTRICITY zal ik in de blogs gaan schrijven over deze groei. Zo openhartig mogelijk.
> Want. Als dit groeigebied voor mij geldt, dan zeer waarschijnlijk ook voor jou. (1)
> Want. Echt hoor. 10 jaar is lang en niet per sé nodig. Ik zie dezelfde struggle op veel plekken binnen KIDS.  Het wordt tijd dat we onze stem leren gebruiken. Niet om alleen je eigen ding te kunnen doen… maar als éénheid. Een bonte club waar het bruist van nieuwe dingen.
> Want. We. Aint. Seen. Nothing. Yet. (en dat is niet helaas, want wat is het nu al vet bij ons…maar het is duidelijk wel tijd voor heel wat meer electricity)


Maar. waarom wacht je tot na ELECTRICITY hiermee?

Omdat je na deze dag pas kunt begrijpen… wat er in de core van KIDS zit… en die focus heb je nodig om krachtig te kunnen opstaan en bewegen. Thuis, op je werk EN vooral ook in de kerk bij onze kostbare kids.

 

ELECTRICITY

Van plan om te komen, maar nog geen ticket? Ivm de fijne lunch: zou je’m gelijk kunnen regelen? Dat helpt de organisatie enorm. Txs!

Check hier alle informatie: www.jongenvrij.nl/ELECTRICITY