roos en boor.jpg

“Roos, heb jij wel eens het gevoel dat je extra bekeken wordt als het over de opvoeding van je kinderen gaat?” “Hoezo?” “Nou, omdat je die kindertak overziet, bekijken mensen je vast wat meer dan anderen.”

? Herken je die -ik word bekeken- gedachtes? Als KIDS medewerker, als Jong en Vrij-er, als christen ?

Hoewel bovenstaande me wel eens te binnen schiet, geeft het me geen vervelende drukgevoelens. Ik geloof namelijk echt, dat hoewel ik m’n uiterste best doe samen met m’n man, dat het slagen van mijn opvoeding niet afhangt van ons. Zo kies ik te leven.

Want… eerlijk is eerlijk… ik heb zo weinig sjoege (< is dat eigenlijk een woord?) van hoe alles werkt. Tuurlijk, ik ken aardig wat boekjes, heb een opleiding gevolgd in lesgeven aan kinderen, heb een prima IQ. Maar… als ik maar even nadenk over de wereld. Over de grootte van het heelal bijvoorbeeld. Dat zo belachelijk en oneindig groot is. Dat de aardbol zo klein is in het geheel en dat ik… ik niet eens zichtbaar ben. Laat staan mijn hersenpan. Dan begrijp ik, de kleinheid, de beperktheid van m’n begrip. Als ik maar even nadenk over het begrip ‘tijd’… hoelang er al mensen rondlopen, en hoe kort ik maar op aarde ben. Dan geeft dat duidelijk zicht op mijn beperkte zicht. En dan mijn eigen hart en leven. Hoe vaak ik niet achter m’n oren krab, omdat ik werkelijk niet goed weet wat ik nu echt nodig heb. Dan ben ik zo blij, dat ik de Maker van dit alles ken. Dat Hij als een Vader is. Die het wel overziet en begrijpt en met bakken liefde en begrip me kan helpen. Kan? Ja kan. Omdat ik dat toelaat.

Zo leven. Zo, met dat vertrouwen in een God die me graag wil helpen en het wel overziet. Levert me een, ja je kunt wel zeggen ‘buitenaardse’ rust op.

Een ontspannenheid als ik naar mijn lieve mannetjes kijk die aan het opgroeien zijn in een best wel uitdagende wereld. Ontspannenheid over mijn eigen onhandige opvoedacties (aan de lopende band hoor) en zoektocht naar hoe je een diepe hartsrelatie bouwt met je kinderen die zo belangrijk is.

Sommige mensen zullen zeggen: Roos, mensen zijn heus niet zo zwak als jij het nu afspiegelt. Of je onderschat jezelf hoor. Begrijp me goed. Hoewel ik kan genieten van behulpzame wijsheid in boeken, van gave leraren en sprekers. Moet je toch ook concluderen dat wanneer er zoveel mensen aan de anti-depressiva, ritalin zitten. We enorm veel burn-outs zien, en angstaanvallen bijna normaal aan het worden zijn en de meeste huwelijken stranden omdat hartsrelatie zo moeilijk blijkt te zijn… dat we in onze westerse wereld heel veel niet overzien.

Dankbaar ben ik dus. Voor het zicht dat ik heb gekregen op die grote God. Die al jaren een stevige grond onder mijn voeten blijkt te zijn. Waardoor het, against all odds, zo goed gaat met me.

Ik zorg ervoor dat mijn bewuste denken zich regelmatig vult met dingen voor, van, over Hem. En de Bijbel is daar één van de meest sterke hulpbronnen in. Thank God voor dat boek! Deze tekst is er een die goud is rondom opvoeding:

Al je kinderen worden onderricht door de Heer, rust en vrede zal hun ten deel vallen.’ (uit Jesaja 54)

Dus nee. Ik vertrouw niet op mijn opvoedskills. En vind het prima dat anderen mijn leven bekijken. Ze zullen zien dat ik gewoon mens ben inclusief mankementen. Maar het valt op en zal blijven opvallen dat er opvallend veel per ongeluk goed gaat. Ondanks alles. Vanwege mijn Vader God.

‘Wees niet bang, want Ik ben bij je, vrees niet, want Ik ben je God.
Ik zal je sterken, Ik zal je helpen, je steunen met Mijn onoverwinnelijke hand.’

(Jesaja 41 vers 10)


EN… DIT moet je ook even zien