Viewing entries in
Stepping Stones

Stepping Stones (3)

Stepping Stones (3)

 “En toen deden ze dit! Hallo hoe moet ik dáár nou op reageren! Ik kap er mee hoor. Want dit kan echt niet. Ook niet de eerste keer he.” Slokje koffie. “Of nee, kappen niet. Maar volle bak gezellig mee doen, en vrolijk en blij helpen dat dus maar ff niet. Als ze niet doorhebben hoe dom dit is, dan dan...”

Dit ben ik.  Foeterend. Aan de koffie. Ik had deze fijne gedachtes hier voor t eerst binnen de kerk. Sinds een tijdje nieuwe leiders boven me. Voor t eerst mensen die ik niet zelf had uitgekozen zeg maar. En. Die ik even totaal niet begreep. Ik kon t zelfs Bijbels staven. Dat ook.

Maar thank God voor goede vrienden. Want die goede vriend zegt na even geluisterd te hebben met een klein glimlachje: “Wat dacht je nou Rosie. Dacht je nou werkelijk dat zij nooit iets verkeerd zouden gaan doen? Het zijn mensen. Die maken fouten. En hoe staat het nu met je geloof in dat iedereen Zijn genade nodig heeft. IEDEREEN. GENADE. Die genade die door jou heen je wereld mag beïnvloeden?”

‘Zijn genade’ = Alle begrip voor wie, waar en waarom je bent èn alle voorziening die er nodig is om ondanks alles jou te helpen, te zegenen. Only beschikbaar door wat Jezus ons gaf.

Truth bombs all over. Al pratend, kwam ik tot de conclusie dat ik hier duidelijk nog wat… hoe zeg je dat… openbaring nodig had. Natuurlijk ging ik qua redenatie overstag, maar het vraagt ‘geloof’ om je vervolgens te gaan gedragen naar je overtuiging. Om zo te geloven dat Hij erbij is, met Zijn genade,

Geloof. Geloof is de actieve versie van je overtuiging. Het is niet je redenatie van je logica. Het is hoe je je onzichtbare overtuiging uit. Wat je zegt. Wat je doet.

Geloof is dát waar je je oog op richt als zijnde de waarheid… en daaruit volgt dus je wat je doet. En nog anders gezegd: je geloofsoog is altijd ergens op gericht. Je gedrag laat zien waarop.

Zijn begripvolle liefde via onze harten naar de rest van de wereld. Dat is wat ik zo mooi vind. Als Zijn genade je grijpt, dan vult dat langzaam alle kamers van je hart (waar die overtuigingen zitten) zo dat het groeiende impact heeft op alles wat je zegt en doet.  Nou ik had een nieuw kamertje ontdekt.

Genade naar iedereen, behalve naar degenen boven me, die bedoeld zijn mij te mogen leiden.

Mijn wandelingetje rondom die leiders startte. Ik greep het vast om te ontdekken hoe dit met mijn hart werkt. En. Tja. Dit bleek een eerste keer te zijn, want er volgde nog wat meer episodes rondom dit thema. Logisch ook. Want altijd heb je mensen op wie je invloed mag uitoefenen in je omgeving (onder je). En mensen die invloed op jou uitoefenen (boven je). Los van de uitdagingen die dit mijn hart oplevert, is dat wat ik wil: Zijn genade. Door mij heen. Alle kanten op. Are you with me?

 

Bijbelteksten

Richt je op alle gaven en mooie dingen die er voor je klaar liggen. Maar eerst wijs ik je op een weg die nog voortreffelijker, nog hoger is. (Paulus inleiding op 1 Korinthe 13)

Lees: 1 Korinthe 13
Lees: 1 Johannes 4 vers 7-13

 

De Stepping Stone

stone.jpg

Na het vragen van persoonlijke openbaring/zicht hiervoor aan mn hemelse Vader (want iedereen is anders) Omarmde ik onderstaande:
Vol en gezellig en blij meebouwen aan een kerk vol met mensen, die omdat ze mens zijn soms falen. Soms gruwelijk zelfs. Soms ook leiders. Dat kan als je dit soort situaties niet per definitie wilt aangrijpen om weg te lopen. Want al die falende mensen, onder en boven me, hebben NET ALS IK ook Hem nodig. Misschien zelfs wel Zijn genade door mij heen. Is dat niet één van gave dingen in onze kerk?

Dus: ik beweeg niet mee op basis van dat iedereen alles goed doet of juist ziet en aardig zegt. Maar ik beweeg mee om Hem. Om Zijn geloof in mij. Zijn genade voor mij. Zijn geloof in hen. Zijn genade voor hen.


4 Questions

  1. Moet je dan alles over je kant laten gaan?

> Nee tuurlijk niet. Recht is recht, krom is krom. Je kunt gewoon eerlijk zijn en je uiten. Heb je makkelijk contact met je leider: ga het gesprek aan. Dikke kans dat je een genadig vindt (= begripvol en helpful). Is het een lastige kwestie die je niet zo makkelijk aankaart? Zoek dan iemand op die 1. niet roddelgevoelig is en 2. die je als wijs beschouwd. En 3. Jezus en Zijn genade kent. Spar met die persoon, zegen de kwestie! en ga dan, indien nog nodig: het gesprek aan met je leider.

2. Maar ‘die en die’ zijn wel gewoon gestopt. Wat moet ik daar van vinden dan?

> Mag ik je aanraden om je vooral bezig te houden met je eigen hart en je eigen keuzes? Je weet niet alles van een ander. Je ziet niet alles van die ander. Je bent niet een rechter, maar een broer of zus. Geliefd door dezelfde Vader. Let’s just LOVE each other. (grace grace lah)

3. Maar als het niet verandert? Hoe dan?

> Wees bloody honest. Volg je hart. Want daar is je Heer. Hij spreekt en vaak ook anders dan je eerste emotie/gril die je voelt. Want Hij is er op uit om je optimaal te zegenen… bijvoorbeeld je sterker te maken, door te leren volgen op basis van ‘geloof in Zijn genade’ bijvoorbeeld ;).  Maar het kan ook zijn, dat je gewoon wel moet bewegen. Tip: Doe dit –als t even kan- altijd in gesprek met die vriend/vriendin/wijspersoon. Dat helpt je om buiten grillige gevoelens om top afgewogen beslissingen te maken. En sowieso: Maak je achteraf gezien toch een mindere beslissing… no worries. Hij is erbij. Begrijpt het en heeft al voorzien in alles wat je nodig hebt. (zo fijn dat vangnet)

4. Echt ik kan zo balen van mezelf.

Nu ik dit lees, bedenk ik me die en die situatie. En ik kan mezelf wel voor de kop slaan!

large_wide_full_Slide01.jpg

> Ik ken dat gevoel. Echt. Tot het genante toe. Het laat zien dat je er bottomline iets anders mee zou willen omgaan. En dat siert je. Eerlijk zijn. Anders willen. Moedig hierin willen zijn.

Maar zo belangrijk: voor al die genade voor al andere mensen, gaat het erom… dat je eerst omarmt dat Zijn genade er voor jou is. Juist als je dit voelt als falen, mag je dichtbij Hem komen en zien dat Hij meer dan oke is met jou.

Dus: Ontspan. Om je overtuiging in geloof.


LAATSTE VAN DIT JAAR

Dit was de laatste blog van de eerste Serie van Stepping Stones. Er komen er zeker meer in het nieuwe jaar.

Heb je vragen of opmerkingen rondom Stepping Stones? Laat het me weten. kids@jongenvrij.nl

Dit was ook de laatste blog van dit jaar! Nu al?Ja! We gaan een drukke tijd in de komende weken en dat heeft zo z’n focus nodig. Lees gerust een oudere blog terug (mocht je me missen). Er zijn er inmiddels velen. Begin 2019 starten we weer vers!

 

Stepping Stones (2)

Stepping Stones (2)

“Wanneer gaat U mij iets in mijn handen geven. Iets wat exorbitant gezegend kan worden via mijn hart. Iets wat U voor mij heeft, wat my part of the cookie is. Waar ik me in kan vastbijten. Ik ben zo benieuwd Heer. Wat heeft U voor mij?” Hij antwoordde met: “Rond mijn 30e”. Blij ging ik verder met rondleven. Vijf jaar nog maar.

Ik was al langer bewust dat ik eerst wel wat moest leren en afleren voordat er door mijn hart heen iets serieus groots zou kunnen gebeuren. Paulus die het grootste deel van het NT zou schrijven, had wel 18 jaar nodig gehad. En ik als Nederlands mens met ook heus wel wat kneuzinkjes uit t verleden erbij, zou ook wel wat tijd nodig hebben. Dus de eerste jaren dat ik intiem met mijn God ging leven, waren dan ook jaren waarin ik veel aan het onderzoeken was, vragen stelde, goed leerde luisteren naar onderwijs (blijkt ook echt een topic), en me zo positioneerde dat ik veel kon meemaken. Ik hielp mee met van alles en wat. Van wc’s schoonmaken, koffie regelen, bidden voor alles en iedereen, tot af en toe een workshop of spreekbeurt doen in jeugdkerken of tijdens jongerenweekenden van de EO. 

Ondertussen ontmoette ik Arno. Trouwde ik en opeens was ik 30. Ik weet nog goed dat ik een soort van moment had. Ik ben echt. Serieus. 30. En realiseerde ik me plots: Nu zou ik dus zover moeten zijn.


Met een soort verschrikte blik keek ik omhoog. Maar? Hè!?


Naast dat ik nog flink m’n mega onzekerheid aan ‘t uitwandelen was (zie vorige blog), was er nog iets. Ik was zwanger. En werkelijk waar. Ik, die zoveel tijd namens de Heer bezig is met kinderen en hun kostbaarheid, dacht: “Maar Heer, er gaat zoiets grondig mis nu! Ik ben zwanger. Als U me nu iets groots geeft, dan… dan kan ik me niet volle bak op iets groots richten.”

262893_198600430200875_2016977_n.jpg

Het duurde even voordat de reality van waar Hij me voor klaar gemaakt had in zonk. Want dat kon het toch nauwelijks zijn? Dat kleine mensje in mijn buik. Was dát het? Dát ik moeder mocht zijn en mocht opvoeden. Maar com’on dat is toch niet groots en meeslepend? Zoveel mensen krijgen een kind. Echt Heer, dit kan t toch niet zijn?! Het bleek zo te zijn. Dit was het wat Hij bedoelde vijf jaar geleden. Ik was 30 en ik zou moeder worden. De bediening van mijn leven.

Is dit dan de Stepping Stone van dit blogje? Nee. Want hier zie je vooral hoe ik met de Heer leef en de Heer mij richting geeft. De Stepping Stone zit ‘m in de keuze die ik met mijn hart moest maken. Het kon een stumbling block worden. Ik kon zeggen, maar dit is belachelijk ik doe niet meer mee. Ik vertrouw U hier even niet in. Ik ga zelf nu wat anders doen. Maar het werd een Stepping Stone waardoor ik ‘hoger’ kwam.

Het duurde eventjes, maar ik koos ervoor om wat Hij me gaf, serieus te nemen. Als zijnde: Als dit is wat U mij geeft. Dank U wel. Ik ken U inmiddels en weet dat U meer geeft, beter passend geeft, dan ik kan zien. Zelfs als het voor mijn gevoel nu nog niet groots en meeslepend is of ook maar lijkt op naar wat ik denk dat het zou moeten zijn.

Toen ik mijn hart (prioriteit in tijd, in denken, in aandacht) gaf aan mijn kleine mannetje als belangrijkste bediening in mijn leven. Sprak m’n Heer weer: “Ik heb je trouwens nog wat gegeven. Je hebt het al in je handen, maar je ziet en erkent het nog niet.” Hij had het over Schitter. De lessen, die ik stil achter m’n computertje op m’n kamer aan het schrijven was voor de kinderen.

Weer schoot m’n hoofd omhoog met een schok. Echt? Die lessen? Hij zei: “Je wilde toch weten wat je levenswerk zou mogen zijn? Geef je hieraan.” En weer moest ik schakelen. Haha. Want je moet weten dat schrijven niet een groot applaus oplevert. En schrijven voor kinderen in ons klimaat nog minder, en dan ook nog eens voor een kerk… Begrijp me goed. Ik deed het graag hoor, maar nu Hij het zo zei… en ik er nog eens naar keek. Die lessen in mijn handen. Zijn die zo kostbaar? Is dit van U voor mij? Het ziet er, in mijn ogen, uit als een suffe zandkorrel. Zo gewoontjes en nietszeggend.

stone.jpg

Stepping Stone

- Ik moest leren koesteren wat Hij in mijn handen geeft. Koesteren. Liefhebbend grootbrengen. Mijn hart er aan geven. En de keuze is er echt een, omdat het zo gemakkelijk is om het niet te zien. Om wat je in je handen hebt, niet te zien als van Hem. Niet te zien als kostbaar genoeg. Dat je gemakkelijk niet ziet dat je al invloed hebt op iets… het niet op waarde schat en zit te wachten op iets anders. Iets wat er in jouw ogen misschien mooier uit ziet en beter bij je past. En dat je zo, je suffe zandkorrel zou kunnen loslaten. Terwijl. Die suffe zandkorrel in jouw koesterende handen bedoeld is om een schitterende parel te worden. Groots en meeslepend mooi (in mijn geval ;) )


Bijbeltekst

Hij kent je beter jij jezelf. Logisch, want Hij is de Maker die je koestert. Het staat ook in Bijbel: Psalm 139. In vers 6 zegt David verwonderd: Wonderlijk zoals U mij kent! Het gaat mijn begrip te boven. Lees de psalm hier.


Spreuken 3. Vers 5 is een hele bekende. Lees de Spreuk hier.


Roos


Uitsmijter

Het is zo de bedoeling dat je Hem durft te vertrouwen als je goede Vader. Dat Hij het mag zeggen. Dat Hij in charge mag zijn van jou voor jouw leven. Dit is vreemd en raar als je Hem niet kent. Lastig en zelfs moeilijk als je het soort van weet, maar meningen van jezelf en andere (aardse) mensen de hoofdtoon laat voeren. Ik zou zeggen: Leer Hem beter kennen.

Maar wanneer Hij jouw Koning mag zijn, dan kan hemelse impact via jouw hart, via jouw part of the cookie, de vervloekte wereld bereiken. Imagine… een menigte mensen die Hem dit toevertrouwen… wat is er dan een kleurrijke rijkdom aan handen die dan naar de wereld uitgestoken wordt. Dat is de glorious kerk.