Tijdens een spelletje Halli Galli laat ik Amber winnen. Niet te opzichtig. Zij slaat steeds als eerste op een bel en ik ben steeds nét te laat. Ik zie haar twijfelen of ze er blij mee is, want nu sla ik steeds op haar hand. ;-)

Na een interne vergadering met zichzelf zegt ze: “Nou meneertje, jij moet nog veel leren!” :-)

Megan vindt het leuk om ‘Elsa’ te kijken op mijn laptop. Maar op oudjaars dag had ik ‘m zelf héééél lang nodig (puzzelen op de beschrijving van het nieuwe jaarthema). Nadat ze de 28e keer had gevraagd: ‘Mag ik nou?’ reageerde ik met: ‘Neeeheee, ik ben aan het wèrrrruk!’.

Daarop zegt zij verontwaardigd: “Jij hebt geen werk?!” Dat krijg je er dus van als je een keer uitlegt dat pappie geen baan heeft zoals veel andere pappa’s. Hahaha.

Ze heeft trouwens gelijk. Het is geen werk, maar een roeping. Dat probeer ik nog maar even niet uit te leggen. Ik voel aankomen dat ze gaat vragen wie er dan riep en waarom Hij het niet gewoon normaal kon zeggen. ‘Luisterde je zeker niet goed pappa?’. ;-)

Wat zijn kinderen toch een grappige spiegel! Ook in het bang zijn dat ze tekort komen. Bij een thema als ‘gezegend om tot zegen te zijn’, is onze eerste reactie soms ook tekort. Anderen zegenen? Ik heb zelf niet eens genoeg?!? Dat komt door zo’n andere ‘kinderlijke’ eigenschap: Kijken naar wat we niet hebben i.p.v. naar wat we wél hebben.

Toen ik de Heer ‘iets om mee te beginnen’ vroeg, antwoordde Hij met een knipoog: “Hoeveel heb ik jou vergeven? Hoeveel genade heb jij dus ontvangen? Dat kun je dan alvast doorgeven?”

Meneertje moet nog veel leren…? :-)

Tot morgen!