Rekenen we de kleine pauzes niet mee, dan mag ik nu al bijna een jaar deze Everyday schrijven. Dat is een voorrecht dat ik zelf nooit had bedacht. Gisteren overpeinsde ik de 365 kleine blogjes die in de app en online zijn geplaatst. 

Nooit gedacht dat ik zou ‘bloggen’. Deze blog is bovendien grappig: er is geen programma dat telt hoe vaak ie gelezen wordt. Wel hoor ik van lezers terug, dat de woorden ‘op maat’ zijn en op veel plekken landen. De dagelijkse wandeling met Vader (wanneer gaat Hij vandaag iets geven? Wat gaat Hij laten zien, waarover mag het gaan?) is een feest: elke dag vers als manna. Grappig: ‘in het vooruit’ schrijven lukt vrijwel nooit. 

 

“Er is nog een mooi effect,” fluisterde Vader in m’n oor: “hoe druk je ook bent, de Everyday is jouw reden om tenminste iedere dag in het Woord te zijn!”. Oef: die kwam binnen. Zou het kunnen dat ik dat zou vergeten als er niet deze liefdevolle, genadige ‘staf achter de deur’ was geweest? Hmm… interessant! 

Nog een open deur: om te luisteren - en dat vervolgens op te schrijven, is rust nodig. Rust van binnen, om van daaruit te kunnen doorgeven. 

Daarom is het zo fijn dat Vader de zondag heeft gegeven. De eerste dag van de week, maar ook het principe van de zondagsrust. Vader wil voor ons dat we temidden van de herrie (die de wereld nu eenmaal maakt) een moment van rust nemen om herstel te ontvangen, nieuw zicht te krijgen, geïnspireerd te worden. 

Vandaag alle ruimte om tot rust te komen in één van onze diensten. In Almelo doen we ‘Prison Break’ (pastor Arnaud met tattoos van bijbelteksten op z’n lijf? Ik ben benieuwd!), in Amersfoort word je zelfs door twee voorgangers bediend. 

Geniet ervan, het is een mooie dag!