Everyday.jpg

Gisteravond at ik met vrienden in het dorpje waar lang geleden mijn ‘carrière’ in Oost Europa begon. Op 20 kilometer buiten de hoofdstad, was dit toen écht platteland. Enkele bussen per dag zorgden voor een verbinding naar de buitenwijken, de reis duurde overigens ruim een uur. Van forensen - waar het dorpje nu vol van is, had nog niemand gehoord. 

De zorginstelling was zorgvuldig weggestopt in de bossen, net buiten het dorp. Het was één van de weinige Christelijke instellingen die door de communistische overheid werden toegestaan - uiteraard onder strikte staatscontrole. 

De staatsbemoeienis hielp niet veel in het overeind houden van de exploitatie. Steeds was het weer spannend: richting het einde van de maand werden de porties in de bedrijfskantine kleiner - de samenstelling van de ‘maaltijden’ voor de patiënten eenzijdiger. 

Geen wonder dat bij het diner herinneringen werden opgehaald. Even werd gedreigd het menu voor ons vriendendineetje uit het oogpunt van nostalgie vorm te geven naar het voorbeeld uit de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Neeeeh… Eén van de ergste menu’s bestond uit pasta (gewoon, gekookte spaghetti) rijkelijk bestrooid met gemalen maanzaad. Een sensatie vergelijkbaar met het eten van slecht schoongepoetste regenwormen regelrecht uit de voortuin… 

Toch paste die herinnering wel aardig bij een ander gesprek dat ik had. Iemand vroeg mijn raad na het lezen van een boek. ‘Je moet goed je best doen,’ zei het boek, ‘een goede man, vriend, Christen te zijn, je tot het uiterste inspannen om de vruchten van de Geest uit de fruitschaal te laten knallen.’ Hij had het geprobeerd… was er een beetje moe van geworden. 

Volg je mijn gedachtenuitstapje naar het oude ziekenhuis? Mijn mond vol met iets wat voelde als ‘aarde’, hier symbool voor ‘eigen werken, zelluf doen’. Wil niet, werkt niet. Vrucht van Gods Geest heet niet voor niets vrucht. Vrucht groeit aan de boom, omdat de hele boom gevoed wordt met Zijn heerlijkheid. 

Beter mijn mond vol van Gods majesteit, Zijn goedheid, Zijn vrede vandaag. Vrucht? Die laten we rustig groeien, in Zijn tempo!