Vroeger was ik jaloers als iemand lyrisch over Jezus sprak. ‘Soms als ik uw liefde voel, zomaar op de straat heel dichtbij’? Omdat ik zelf bar weinig ervoer, werd ik er bijna cynisch van. Gelukkig won positieve jaloezie het altijd. Ik wilde wat zij hadden. :-)

Het dus is niet gek als je soms denkt: ‘Zo ervaar ik Jezus niet’. Ik kan het soms weemoedige gevoel van vroeger nog terug voelen. En het heeft best lang geduurd voordat ik doorkreeg dat je daar actief iets aan kunt doen.

Toen ik negen jaar geleden in Singapore de liefde voor Israël proefde, werd ik ook weer jaloers. Hoe kom je daaraan? Het antwoord was zowel verbluffend eenvoudig als uiterst onverwachts: ga geld geven. Als je je hart ergens wilt hebben waar het nu niet is, ga dáár dan investeren. Want waar je schat is, daar zal je hart zijn (volgen).  

Wat denk je van deze praktische realiteit die Paulus schetst:

Galaten 6:7 Dwaalt niet, God laat niet met Zich spotten. Want wat een mens zaait, zal hij ook oogsten. 8 Want wie op de akker van zijn vlees zaait, zal uit zijn vlees verderf oogsten, maar wie op de akker van de Geest zaait, zal uit de Geest eeuwig leven oogsten.

De context van deze vermaning: gaan jullie geld geven aan bedienaars die jullie de wet preken?! Dan zal je zelf de effecten van dat onderwijs ondervinden. Maar als je bedienaars beloont die de Geest der genade bedienen…

Je kunt dus ‘investeren’ in je geestelijk leven! Kan trouwens ook door goede materialen voor jezelf te kopen. En tegen degenen die geen geld kunnen zaaien (vanwege partner?) zeg ik altijd: zaai dan in ieder geval gebed. Spreek zegenende woorden over de mensen die jou bedienen op zondag.  

Want als je niet zaait….

Zaai jij al? Verwacht dan bewust die oogst!

Tot morgen!