Mijn zus is drie jaar jonger dan ik. Toen ik een jaar of vijftien was, liep zij in bepaalde opzichten op mij voor. Hoort bij de leeftijd. Zo ook in onze spirituele ontwikkeling. We waren opgegroeid als keurige kerkkinderen, maar ik vond er al een tijdje niets meer aan. Zus had echter een geloofsgemeenschap gevonden, waar ze erg enthousiast over was, en haalde me over: “Als ik voor jou de afwas doe, ga jij zondagavond met me mee." Afwas? Deal, wat mij betreft - nog steeds!

Op de drempel van het zaaltje in Arnhem werden we welkom geheten door iemand die mijn zus bij haar voornaam noemde en, naar mij kijkend, vroeg “is dit je broer, over wie je vertelde?”. Stomverbaasd vroeg ik zuslief, hoe vaak ze deze persoon al ontmoet had. “Eén keer, vorige week,” was het antwoord. 

Mij hielp het, om door de liefde van deze mensen bij de deur van een kerkzaaltje, de liefde van de Vader te gaan begrijpen. Drie weken later besloot ik samen met mijn zus “mijn leven aan Jezus te geven” zoals de uitnodiging toen klonk. Beste beslissing ooit :-)

David en Maaike kwamen vanmorgen terug op Schiphol van hun trip naar Gateway Church. Ik ga niet het gras voor hun voeten wegmaaien, vraag ze gerust hoe ze het gehad hebben. Eén ding viel op: beiden waren vol van de cultuur van gastvrijheid en eer voor hen als gasten. Persoonlijke aandacht, praktische zorg, oprechte belangstelling, tijd, allemaal manieren waarop dit tot uitdrukking kwam. 

Ja, Gods Geest is in staat mensen te overtuigen – maar een warme plek van “welkom thuis” helpt. Ik zie 't al voor me: ontmoetingen in de hemel, van mensen die met ons delen hoe ze door een vriendelijk woord, een kop koffie of een belangstellende vraag zicht hebben gekregen op de liefde van Jezus. Hoe leuk, dat jij een rol kunt spelen in dat verhaal!

Mooie dag!