De meditatie van gisteren is er één die je heel makkelijk verkeerd kan verstaan.

Jezus is onze wijsheid. Tot zo ver halleluja!

Die wijsheid werkte bij Hem een perfecte ‘flow’ door het leven uit. Interessant, wil ik ook wel. Vertel ’s wat meer?

Hij was nooit te vroeg en ook niet te laat. Dat lukt mij soms ook een halve dag, dus ik blijf luisteren.

Hij was altijd vriendelijk en zacht tegen de persoon die dat op dat moment nodig had. Maar Jezus gooide ook tafels omver met kracht en hemelse passie… Ik zie mijzelf door de kamers van mijn dochters struinen op zoek naar mijn telefoon. Geïrriteerd dat ze ‘m niet terug hebben gelegd gooi ik wat dingen omver of opzij. Hemelse passie? Mwahhhh…

Zo vloeiend als de bediening van Jezus ging, zo sputterend en stotterend komt het er soms nog bij mij uit. Always right place right time? Dat lukt mij en de mijnen tot zo ver alleen op het toilet.

Deze successen van Jezus staan er natuurlijk niet om ontmoedigd te worden. Ik mag er juist door bemoedigd worden. Steeds als het niet lukt is er genade. Én een gelegenheid om me op Jezus te richten. Bij Hem zijn. Totdat de ‘mislukking’ weer is uitgewist van mijn hart. Met Zijn liefde als gum: Niet te zuinig mee doen, het raakt toch niet op!

Probleem is dat wij soms een latje maken van ‘wat er mogelijk is’. Een wetje dus. Dat werkt altijd tegen je. Herkenbaar? Er is er een oplossing. Als de lat te hoog ligt, doe je net of het zo hoort. En je gaat er gewoon glansrijk onderdoor. Een hemelse limbo.

Leuk idee voor de zondag? We maken van de wet 10 horden en limbo-en er met z’n allen onderdoor. :-)

Aan het eind staat dan het kruis. Daar kún je alleen maar onderdoor. Rechtop… Dank U Jezus.

Tot morgen!