Wat mooi dat er tijdens een missie altijd voor onszelf ook te ontvangen valt. Eén van de Nederlanders in Boedapest vertrouwde me het volgende toe: “Voordat ik de Genade leerde kennen, heb ik echt onhandige dingen gedaan. Ik dacht altijd dat deze zaken bij het ontdekken van Jezus’ onvoorwaardelijke liefde en Zijn gunst voor mij achter een soort gordijn geplaatst waren. Zo af en toe echter, zag ik dat gordijn openflappen en keek ik naar de verwoesting in mijn verleden.” Bekend fenomeen?

Dit heeft alles te maken met ons lineaire besef van tijd. God heeft ons - met het kruis - een andere dimensie laten zien. Onze fouten en missers, al onze zonden, verleden-heden-toekomst zijn door Jezus gedragen aan het kruis. God heeft Hem die de zonde niet kende voor ons één gemaakt met de zonde (2Kor.5:21). Dat moest wel inclusief alles zijn - anders zou (met alle eerbied gesproken) Jezus bij elke misstap van mij opnieuw gekruisigd moeten worden. 

Het beeld van de offerdienst in het oude verbond is daarbij behulpzaam. De schrijver van Hebreeën maakt duidelijk, dat we daarin de perfectie van Jezus mogen zien: (Hij is) voor eens en altijd het hemelse heiligdom binnengegaan, en dan niet met bloed van bokken en jonge stieren maar met zijn eigen bloed. Zo heeft hij een eeuwige verlossing verworven (Hebr. 9:12)

Voor eens en altijd is Hij binnengegaan. Mooi he? Dat is weer tijd-taal die wij begrijpen. Alsof we dat nog even wat meer moeten laten landen, voegt de schrijver toe: een eeuwige verlossing. 

Wanneer Vader naar jou kijkt, ziet Hij niet meer jouw mislukking ‘achter het gordijn’, lees maar verder in 2 Kor. 5: …zodat wij de rechtvaardigheid van God in Hem zouden worden (naar NKJV). 

Dat ben jij: voorbij het gordijn. Voor altijd.