Kan een warm croissantje veranderen in een hap zand? Ik heb het niet over hoe via de natuurlijke weg alle dingen tot stof wederkeren. ;-) Ik heb het over iets lekkers wat later hééél anders smaakt.

Ik heb het over dingen uit Gods woord, die je eerst blij maakten. Maar later vraag je je af: Waarom was ik daar eigenlijk enthousiast over? Kennis kan namelijk ‘opdrogen’. Wat eerst lekker smaakte, kun je later soms zelfs wel uitspugen?

Hoe kan dat?! Het antwoord staat rond de volgende tekst.

Romeinen 10:14 Hoe geloven in Hem (Jezus), van wie zij niet gehoord hebben? Hoe horen zonder prediker?

Enthousiasme ontstaat als datgene wat de prediker zegt ‘geloof in jou opwekt’. Dat geloof geeft dat wauw-gevoel. Het is als vers brood!

Maar…

Uit de grondtekst blijkt dat het ‘horen’ een voortdurende gebeurtenis is. Het staat er in de ‘bedrijvende vorm’. Ofwel: een steeds terugkerende gewoonte. Je kunt wel iets gehoord hebben, maar om het vers of ‘levend’ te houden, moet je het vaker horen.

Dat hoeft natuurlijk niet elke keer exáct hetzelfde te zijn. Daarom komt Jezus (Christus, in vs. 17) op talloze manieren uit de Bijbel tevoorschijn. En naar jou toe!

Als jij opgedroogd bent, ga dan met verlangen naar de samenkomst. Heer, ik wil weer iets van U er in zien. Als je ‘chagrijnig’ aan de preek begint, dan komt alles als -nog meer- droog brood binnen.

Je wilt zondagmorgen tijdens het ontbijt echt niet je croissantje van vorige week terug zien. Of de lucht van het eitje ruiken, van twee weken ervoor. Wat wel? Lekker vers, lekker warm en een heeeerlijke lucht! Mmmmhm! :-)

We zegenen de predikers, dat zij zelf ook een topontbijtje hebben!

Tot morgen!