Enkele dagen geleden zat ik met een collega-pastor in het zonnetje. We spraken over hoe we nieuwe gemeenten kunnen helpen. Regelmatig krijgen we de vraag: hoe doe je dat, een nieuwe gemeente starten? Hoe richt je dingen in op het fundament van Genade? 

Het helpen met dit soort vragen lijkt aan onze gemeente toevertrouwd. Niet omdat wij ‘t zo uitmuntend begrepen hebben of omdat het bij ons niet optimaler kan. Daarom past ons ook nederigheid. We zeggen met Jezus: “wij kunnen alleen doen wat we de Vader zien doen” (naar Joh. 5:19)

Wanneer ik nadenk over nieuwe, jonge gemeentes, gaan mijn gedachten onwillekeurig terug naar het moment dat onze lokatie Amersfoort zo een ‘start up’ was. Het was najaar 2007 en ik was aan het einde gekomen van wat een langdurige voettocht door een religieuze woestijn leek. 

Ik landde op de achterste rij van de zaal van de Leilinden. Klaar om de nooduitgang te nemen als ’t me niet zou bevallen. Als aan mijn stoel vastgelijmd, hoorde ik de boodschap van Gods onvoorwaardelijke liefde, Zijn genade en gunst die ons niets kost. Ik kwam thuis: dit ging over de God die ik al in mijn kindertijd met ‘Vader’ aansprak. Ik had gedurende vele jaren zoveel andere dingen over Hem gehoord dat mijn kinderlijke geloof overwoekerd was door religie. 

Door Vader Zelf werd ik de weken erna weer naar de diensten getrokken… “en de rest is geschiedenis”, zouden we hier kunnen zeggen. Dat is waar - maar wel een geschiedenis waarvan ieder hoofdstuk me dierbaar is geworden. In iedere stap zie ik Vaders onvoorwaardelijke trouw, Zijn goede plan met mij bevestigd. 

Kom ik bij een nieuwe gemeente dan weet ik ’t ook niet precies. Dan vertel ik gewoon mijn verhaal… :)

Mooie dag!
 

Heb jij ook een verhaal te vertellen over hoe je door Vader gezegend bent in de gemeente? Voel je aangemoedigd om dat te delen met anderen: jouw verhaal is kostbaar, want JIJ bent kostbaar!