Deze week ontmoette ik een voorgangersechtpaar van een gemeente die enkele jaren geleden het evangelie van Gods genade ontdekte. Een bijzonder getuigenis van dit echtpaar: hoe zij na jaren verzet tegen het idee dat de liefde en goedheid van de Vader echt verder gaan dan wij kunnen bedenken, zich letterlijk gewonnen gaven. Heel rustig en vol liefde namen zij hun gemeente mee in die ontdekking. 

“Merk je in de gemeente verandering?”, was mijn vraag. Allicht - open deur, maar waaruit bestaat die verandering dan? Mensen dansend op de banken, explosieve groei? “Neuh, dat niet”, was het antwoord. 

De belangrijkste verandering, vertelde deze voorganger, is te zien in de liefde voor mensen die van buiten naar de gemeente toe komen. Een paar jaar geleden nog, zo schatte hij in, zou met argusogen (lees: met oordeel) naar iedereen gekeken zijn die binnenstapte - een blik die mensen ofwel bij de voordeur tegenhield, of ze via de achterdeur weer stiekem liet vertrekken. 

Het klimaat is zichtbaar, voelbaar veranderd: wie er ook binnen komt in de gemeente, gelovig of ongelovig, vreemd of vrolijk, grijze muis of paradijsvogel, ze worden allemaal liefdevol welkom geheten en opgenomen in het grote gezin. Mensen die jarenlang geïsoleerd leefden, mensen die door het leven gedeukt en stuk zijn geraakt. Voor iedereen is er een vriendelijk woord, voor wie dat nodig heeft, is ondersteuning beschikbaar. 

Wanneer we ontdekken dat Vaders onvoorwaardelijke liefde ieder oordeel over ons heeft uitgewist, verandert ons hart. We kijken anders naar Hem, worden vervuld van dankbaarheid voor wie Hij is. We kijken anders naar onszelf: voor altijd geliefd door de Vader, waardevol in Zijn ogen. We kijken met een nieuwe blik naar anderen: ook voor hen is Vaders liefde, Zijn compleetheid, gezondheid beschikbaar. 

Geen oordeel meer over waar ze nu zijn - immers, ook wij moesten van behoorlijk ver komen - maar oprechte liefde. Liefde die aanspreekt. Liefde die verbindt. In meerdere opzichten. 

Mooie dag!