Nog even mediterend op mijn onwijze en wijze woorden van eerder deze week, deed ik een leuke ontdekking. Hmm… eigenlijk eerst helemaal niet zo leuk. Ik dacht namelijk iets over mezelf, ik was er misschien wel van overtuigd…

Altijd jammer, wanneer je je mening over jezelf, bij moet stellen. Het kan zo comfortabel voelen: nee, zo ben ik. Zó zit ik nou eenmaal in elkaar. Ik had het idee, dat ik behoorlijk goed geleerd had los te laten. Mijn beeld van mezelf? Loslaatspecialist. “Niet ik houd het vast, maar Jezus,” nee, dat had deze jongen al lang en breed gesetteld. Ik kon er zelfs over bloggen.

 

Kleinigheidje: intussen liep ik vast te houden aan mijn specialisatie. Wat ben IK ontzettend goed in loslaten… Een kleine gebeurtenis deze week, ‘hielp’ me te ontdekken: mijn focus was op mijzelf en mijn vermogen om los te laten. Nooit handig, dat wist ik ook. Auw, wanneer je die in mag leveren, wanneer ‘ik’ het toch niet zo goed blijkt te doen. 

Waarom dan toch leuk? Omdat er iets mooiers is. Natuurlijk heb ik al veel geleerd op dit terrein. Lukte het - uit genade - ook al best. Maar blijkbaar is er meer. Voor mij is het beter, wanneer mijn stukje eigendunk en hoogmoed eraan gaan om plaats te maken voor iets groters. De ontdekking: ik heb écht helemaal niets om vast te houden, behalve Jezus’ vermogen om mij vast te houden. Zijn kracht om los te maken wat onnodig vast zit. Zijn losmaakspecialisatie om me van mijn onhandigheden af te helpen. 

Geen pijnlijke ontdekking: voor mij was en is er geen veroordeling omdat ik in Hem ben. Vrij om te leren dus. Vrij ook om te zeggen: dit lukte mij gisteren nog niet zo goed, maar vandaag gaat het Hem lukken. 

Mooie dag!