Gisteren sprak Pastor Samuel op Grace Academy over het hart van onze hemelse Vader. Wow: een onderwerp dat me raakt

Het is Vaders genade, dat ik als jongen van 14 hoorde van Zijn liefde voor mij persoonlijk. In een klein zaaltje van het Leger des Heils bekrachtigde ik Zijn keuze voor mij, door simpelweg naar voren te komen. Vanaf dat moment noemde ik hem ‘Vader’. Wanneer ik bad, wanneer ik over Hem sprak. Dat leidde soms tot fronsen van vrienden - ook van christenen - “beetje vreemd” leken ze te zeggen. In mijn herinnering ging dat bij mij onbewust, ‘vanzelf’. Nu noemen we dat openbaring van Zijn Geest.

Pastor Samuel daagde ons uit God ook vooral als Vader te benoemen in ons spreken en bidden. Om de relatie te markeren (als kind erken je Zijn Vaderschap) en anderen te laten weten wie Hij voor jou is. Ik zei volmondig ‘amen’ - niet moeilijk deze keer, om te doen wat de leraar zegt :) .

Kort voor de lesdag ontmoette ik iemand met een flinke last op de schouders. Een moeilijke gebeurtenis in zijn leven drukte behoorlijk op hem. Heel menselijk, hoorde ik hem analyseren: waar kon dit nou goed voor zijn? 

“Wat zou Vader in zo’n geval tegen ons zeggen?” vroeg ik me al mediterend af. Hij is niet zo van het analyseren, bedacht ik: Vader komt naar je toe zonder oordeel, in wat voor situatie je ook verzeild bent geraakt. Zijn woorden zijn ALTIJD liefde. Mijn plan met jou staat vast, Ik heb jouw geluk voor ogen, niet je ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven (Jer. 29:11). Zijn blik is altijd naar voren: Ik laat alle dingen meewerken ten goede voor jou, omdat je Mijn kind bent, Ik jou geroepen heb (naar Rom. 8:28).

Vader is blij met jou, vandaag!