Vandaag is het 25 jaar geleden dat de Berlijnse muur (het ijzeren gordijn) is gevallen.

Hij werd niet omver gegooid o.i.d., maar de grensovergangen werden toen open gesteld. Dit gebeurde pas uren nadat de regering (‘de Partij’) dit had toegestaan. De grensbewakers waren in verwarring en konden de mededeling bijna niet geloven.

Pakweg een maand later werd de Roemeense dictator Ceausescu afgezet en samen met zijn vrouw gedood. Onder dat regime heeft mijn vrouw Cody als jong meisje in de rij heeft gestaan. Om brood te kopen met bonnetjes. Of appels. En om de andere zondag mochten ze niet autorijden. Dus reden ze regelmatig ‘undercover’ naar de illegale kerk. :-) De vrijheid die kwam was enorm wennen.

Mensen zijn altijd op zoek naar vrijheid. Ook als de muren nuttig zijn (zoals gevangenis), dus ter bescherming. Ook dan proberen degenen die erachter zitten er uit te komen. Het zit ingebakken in de mens: Verlangen naar vrijheid.

Maar iedereen ontdekt ook, dat als de muur weg is, dit ongemakkelijk voelt. Is het wel waar…? Kan ik nu echt…? Loopt dit wel goed af…? Hoe gedraag ik me dan nu…? Wat wordt er nu van me verwacht? 

Jezus heeft door Zijn werk aan het kruis ook een muur weggehaald. Die tussen Joden en heidenen:

Efeziers 2:14 Want hij is onze vrede, hij die met zijn dood de twee werelden één heeft gemaakt, de muur van vijandschap ertussen heeft afgebroken.

Het (b)lijkt dat ook deze afgebroken muur nog veel onwennigheid oplevert. Hieruit blijkt dat een muur vooral in je hart zit of gaat zitten. Dáár moet hij omver. Als de hemel een muur weghaalt is dat normaal gesproken groot feest?! Als we onze Joodse broers en zussen –nog- niet ‘op ons feestje zien’, dan missen we dus nog heel wat!

Laat de feestvreugde er vandaag in de samenkomst niet minder om zijn. Maar ik ben altijd in voor méér. En ik hoop jij ook! :-)

Tot morgen!