Ik ben zó onder de indruk van de trouw van Jezus in de bijna twintig jaar die pastor Chris en zijn gezin in China hebben doorgebracht. Het is kostbaar om de impact van het Evangelie van Genade niet alleen in hun bediening, maar ook in hun persoonlijk leven te zien. 

Pastor Chris vertrouwde mij toe dat hij een echte aanpakker, een doorzetter is. Hij geeft niet snel op, laat niet zomaar iets los. Mooi is dat - wanneer Vader je dan naar een land brengt, waar in de loop van de tijd niet alleen dingen tot stand komen, maar waar ook veel afbreekt, moet eindigen. Wat een genade dat Vader dan iemand uitkiest, die zich niet zomaar van zijn stuk laat brengen of snel opgeeft. 

In een bijeenkomst met leiders van de bediening in de bergdorpen onder het De’Ang volk, sprak ik over hoop. Onze hoop (de vaste verwachting van iets goeds) is in Jezus en niet in mensen. Dat geeft ons leven richting (‘een anker voor onze ziel’) en ons denken bescherming (als een helm, zegt Paulus). 

Op een andere plaats brengt Paulus die hoop juist met volharding in verband: Maar als wij hopen op wat nog niet zichtbaar is, blijven we in afwachting daarvan volharden (Rom 8:25). Hopen - dat doe je automatisch op iets wat nog niet is, anders heet ’t geen hoop meer, zegt hij. Terwijl je dat doet ben je aan het volharden. Hmm… en als ik dat nou lastig vind? Als ik steeds maar kijk naar ‘wat nog niet is’? 

In het volgende vers zegt hij: De Geest helpt ons in onze zwakheid … de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. 

Ben ik blij dat de Geest voor mij bidt: Hij is een échte volhouder. En ik? Ik mag rusten in Zijn inspanningen. 

Mooie dag!