Het is bruiloft-seizoen. In mij agenda tel ik zo maar drie weken met opeenvolgende trouwdiensten en bruiloften. Wat heerlijk! 

Nu vierden mijn Annemarie en ik ook net ons half-jaarlijkse feest. Dat is leuk wanneer je op 21 december getrouwd bent: dan zijn de half-jaar-verjaardagen iets meer zonzeker dan de trouwdagen. Op onze trouwdag was de wereld bedekt met een halve meter sneeuw. Heel romantisch. Wel garantie voor hilarische details. Wat dacht je van schoonouders die op zich lieten wachten in het stadhuis omdat pa’s auto het in een bergje sneeuw had opgegeven? De blik uit het raam ’s morgens en de taak om met de eerste gasten sneeuw te ruimen… Het voegde allemaal toe aan een unieke ervaring :) 

Mijmerend over ons trouwfeest mediteer ik op de diensten voor de komende weken. Wanneer je uit het raam van je huwelijk kijkt (vers getrouwd of al wat grijzer in de relatie), dan kan de wereld je aangrijnzen met alles wat ‘moet’. Nu móeten we elkaar liefhebben (ja, dat wou je toch? Maar wat als de ander nu niet zo liefhebbend doet?). Nu moet ik me zeker voegen naar m’n echtgenoot… (je kent mijn vent zeker niet?!?). Moet ik mijn vrouw liefhebben als mijn eigen lichaam… (ahem, no comment)? Geef toe: in iedere relatie kan dit voelen als (veel)eisen(d). 

Gelukkig heeft Vader iets mooiers voor met ieder huwelijk (ja, ieder, doorlezen dus!). In Efeze 5 legt Paulus uit dat al die eisen niet anders zijn dan een beeld van wat Jezus voor ons heeft volbracht. Hij had perfect lief. Hij ging de onderste weg. Hij verzorgt ons als Zijn eigen lichaam. 

Zo wordt trouwen - getrouwd zijn - leuk. Niet meer ‘ik doe’ maar ‘Hij heeft gedaan, Hij doet’. In en door mij heen. 

Voor vandaag stop ik maar met schrijven. Ga m’n vrouw vertroetelen. Omdat het zo leuk is, hoe Jezus ons vertroetelt. 

Dank U, Jezus, dat Uw perfecte liefde de basis is voor mijn leven en voor mijn huwelijk, mijn relaties, de relatie waarnaar ik zo verlang. Uw perfectie heeft mij compleet gemaakt. Ik verwacht het van U vandaag: vervulling, kracht en vreugde.