Als iets anders loopt dan wat jij gelooft, dan levert dat meestal stress op. Stel dat je in deze situatie komt: Ik wil aangenomen worden bij die opleiding. Of ik wil die ene baan. En je gelooft: Ik heb de gunst van God. God houdt van mij. Het hoort bij mijn erfdeel. Dus ik ga krijgen wat mijn hart verlangt.

Maar dan gaat het feest niet door. Dan zijn we meestal een poosje in de war. Vooral als we het tegen veel anderen hadden vertelt: Ik geloof dat God het mij gaat geven. En om te voorkomen dat we weer teleurgesteld raken, passen we ons geloof vaak aan. Volgende keer voor de zekerheid maar geen grote verwachting?

Nu ga ik het nog gekker maken. Er gebeurt dit keer niet alleen niet wat je gelooft. Nu gaat het zelfs de andere kant op. Dus jij gelooft dat je gezond mag zijn en je bent ook gezond. Maar dan word je ineens ziek. Dus nu ga je zelfs ‘achteruit’? Tegen je geloof in? Of je had een baan en hebt daar God voor gedankt (van Hem gekregen?) en nu raak je ‘m kwijt.

Wij geloven dat wij van heerlijkheid tot heerlijkheid gaan? Dat is ook een belofte. Maar wat nu als de praktijk zich tegenovergesteld lijkt aan te dienen. Als we eerlijk zijn dan lopen we met de vraag: wat gaat er dan verkeerd en/of aan wie ligt het.

Vanavond ga ik proberen enkele antwoorden te geven en daarbij gaan we meteen kijken naar ‘waar God mee bezig is’ als dingen lang lijken te duren.

Dus als je al op het punt staat op te geven, wacht even tot -na- vanavond? :-)

Tot straks en anders tot morgen!