image‘M’n blauwe broek past niet meer!’

Veelbetekenende stilte. Gezicht vol verwijt.

Alsof ik iets verkeerds heb gedaan?!

Er wordt van mij als partner een reactie verwacht. Maar dat is héél tricky. Wat ik nu ga zeggen kan de dag maken of breken. Als ik onhandig reageer moet ik behoorlijk wat ‘repareren’.

Zo vraag je bijvoorbeeld nooit naar mogelijke waarheid. In de zin van waar een man als eerste aan denkt: ‘Ben je aangekomen schat?’

Het ligt altijd aan de broek. Ook de tussenweg werkt niet!

Vanochtend raakte ik per ongeluk twee kanten aan: Is de broek te warm gewassen? Of….ben jij te koud gewassen…? Dat scheerde langs de afgrond. ‘Hij is wel gewassen’, klonk het kortaf. Je ziet: alleen de broek is bespreekbaar.

Wil jij je realistische aanleg niet verloochenen? Weiger je te begrijpen wat onbegrijpelijk is? ;-) Of erger: wil jij een vrouw leren om zulke dingen meer verstandelijk of praktisch te benaderen? Dan ben je Bijbels gezien officieel dwaas. :-)

Er is één optie waarbij alles in tact blijft. Maar dat gaat je wat kosten! Op zulke momenten soms geld én geloof én genade! Schat, je bent prachtig (da’s in geloof als ze zo kijkt?!). En die broek deed jou toch tekort (genade!?). Waarom ga je geen nieuwe kopen? (au! natuurlijk verpakt in Halleluja!)

Leer van Jezus: Ik zie de bruid al zonder vlek of rimpel en dat spreek Ik tevoorschijn. Als Hij al een rimpeltje glad strijkt, doe Hij dat in de juiste timing. Zou Hij vervolgens Zelf niet voorzien in alles wat dat kost?

Als ik mijn vrouw, net als Jezus, als koningin behandel dan gaan we een stralende dag tegemoet! En zien we wellicht zelfs wat vaker een leuk jurkje?

Let op: dat laatste dénk ik alleen! Niet uitspreken, dat zou hele verkeerde timing zijn! ;-)

Tot morgen!