Gezellig thuisgekomen van mijn retraite. Cody was wakker geworden met een héle leuke droom. Ik keek haar vragend aan. ‘Nou, we waren niet getrouwd….’ Toen was het even stil. Dus zei ik laconiek: ‘Dat is leuk thuiskomen schat, zal ik maar weer gaan?’ :-)

Maar er was meer. In de droom was ik helemaal ‘de bom’. Tot Cody’s verrassing koos ik toen voor haar. En toen werd ze wakker en de bom kwam thuis. Gelukkig in bad geweest! Halleluja, je weet maar nooit als een man zich afzondert?! Anyway, geen stinkbom dus ;-)

Maandag kwam ik beneden in pak nummer 1 en vroeg aan Megan: Wie is de knapste pappa? ‘God’, zei ze plompverloren. Ja, maar wie is de knapste pappa in deze kamer? ‘Jezus, want die woont in mijn hart’. Dat alles met grote grijns.

Ik wilde haar een bepaalde kant op duwen, maar zij was niet van plan zich te laten vangen.

Het gebeurt best vaak dat mensen zich laten dwingen. Of mensen zetten zich af tegen iets waar ze zich toe gedwongen voelen.

Ik denk dat dit één van de grote uitdagingen is in ons land. Veel mensen leven in tegenreactie. Mensen die eerst gedwongen werden, ontworstelen zich en zetten zich dan keihard af. Allemaal heel begrijpelijk, maar niet wijs.

Wij zijn bedoeld om in vrijheid te leven. Niet gedwongen tot iets waar ons hart niet achter staat. Maar… je afzetten voelt dan misschien wel beter. Toch heb je dan alleen ‘geestelijk gezien’ ook nog twee handen tegen (dus op) ‘dat wat je hekelt’. Nu word je er nog steeds door beïnvloed of beperkt?!

Niet gemaakt voor dwang én niet voor tegenreactie. Kies optie 3: Leven met unieke visie!

Zie ik je morgen? (geen dwang! ;-)