Deze week had ik even contant geld nodig. Sinds de digitalisering van het geldverkeer in Nederland zijn onze vertrouwde bankkantoren grotendeels verdwenen. Daarom gaan we naar geldautomaten op onverwachte plekken. Mijn boerenbank heeft bedacht dat een flappentap in ons lokale ziekenhuis een goed idee is. Zo zie je mij af en toe het ziekenhuis binnenwandelen - om even geld te halen.

Mooie wandeling: nog even mediteren op de woorden van afgelopen week. “Waarom is het soms lastig de ‘lendenen van je verstand’ in control te houden?” vroeg ik me af. 

Je denken onder controle gaat wel - tot het héél dichtbij komt. Wat dacht je van een huilend baby’tje (doet die van ons bijna nooit hoor…) of de problemen van een opgroeiend kind in huis? 

Dan gaat de tekst uit 1 Petrus 1:13 in de NBG-vertaling verder. Wees nou nuchter, zegt Petrus daar - en vestig je hoop volkomen op de genade die je gebracht wordt door de openbaring van Jezus

“Weer die genade,” hoor ik je denken. “Genade is bijna té makkelijk,” zei iemand deze week. Wanneer je zelf graag iets doet, is genade ronduit lastig. Vandaar ook de ongemakkelijke toon wanneer je ‘té makkelijk’ goed beluistert. 

Openbaring van Jezus is: Hem erbij laten. Zijn stem horen, die zegt “jij snapt je zoon, dochter niet, maar Ik heb hem, haar gemaakt, Ik kan het wel”. Hem je laten overtuigen, dat het niet van jouw inspanningen afhangt. Hem laten bevestigen, dat het écht goed is tussen God en jou. Dáár wordt je denken rustig van. Té makkelijk? Het heeft Hem alles gekost, zó groot is genade.

Ik ging naar het ziekenhuis en kwam met cash thuis. Branche-vervaging heet dat. Vandaag komen mensen binnen in de kerk: vanouds een religieus instituut. Zekomen naar buiten met genezen harten, gezonde lijven en herstelde levens. Leve de branche-vervaging!