abc.jpg

Hoewel ze al meer dan tien jaar geleden naar de Heer is gegaan, zal de datum 15 oktober voor mij altijd verbonden blijven met mijn tante Loes. Tot 2005 vierden we op deze dag haar verjaardag. Bij mijn tante Loes woonde ik vanaf mijn vroege puberteit in huis. 

Pas veel later, rond de geboorte van Anna, ontdekte ik, dat tante Loes al in mijn baby-tijd voor mij zorgde en die dingen deed die mijn moeder niet kon doen. Tante Loes onderscheidde zich naast haar zorgzaamheid door een enorme dosis optimisme en levenslust. Die eigenschappen hadden wel wat onder vuur gelegen in haar leven: op haar dertigste verloor zij haar verloofde door een ernstige ziekte. Vanaf haar vijfendertigste werd het werken haar onmogelijk omdat ze zelf geveld werd door een vorm van tuberculose. 

Ondanks haar arbeidsongeschiktheid bleef ze altijd volop betrokken bij het leven. Als ‘patiënt’ liet ze zich uitnodigen door medische opleidingen om haar ervaringen te delen. Vol levenslust bleef ze steeds kijken naar wat ze wél kon in plaats van naar haar handicaps. Typisch voor haar zou ze, steunend op haar stok, ons tuinhek wijd open smijten, een tas vol gebak van de beste banketbakker als trofee in de lucht houden en iedereen aan tafel roepen om te genieten van al het lekkers. 

Hoewel ze leefde van een uitkering, was tante Loes mijn voorbeeld van gezegend leven en extravagant giving vóórdat pastor Robert Morris de begrippen had uitgevonden. 

In al deze eigenschappen - en véél meer - leerde tante Loes mij die dingen, die mijn ouders me niet konden leren. Tot het moment dat ze afscheid nam van het leven hier op aarde en we, terwijl haar aardse tentje zichtbaar werd afgebroken, Psalm 121 lazen. “Zo mooi,” zei ze, terwijl haar stem zwakker werd, “ik ben zó dankbaar.” 

Vader gebruikt vaak mensen als Zijn handen en voeten. Vandaag dank ik Hem speciaal wat ik in mijn tante Loes van Hem heb ontvangen!

Bedenk vandaag eens voor wie jij dankbaar bent. Noem zijn/haar naam in je stille tijd en bedank Vader voor zijn/haar rol in jouw leven. Neem tijd om, wanneer deze persoon nog in leven is, je dankbaarheid ook met hem/haar te delen!