In veel subculturen ontstaan eigen uitdrukkingen. Zo ook in onze gemeente. Een stevig robbertje vechten met je eigen gevoelens en gedachten heet bij ons ‘een wandeling’. Uiteindelijk jezelf gewonnen geven en vaststellen dat je jouw gedachten onder die van Vader mag stellen, heet ‘uitwandelen’. 

Zo zijn er meer van dit soort uitdrukkingen. Niet erg, wanneer we samen weten waarover we spreken. Hiervan een soort reli-taal maken die onze gevoelens verbloemt of wegstopt? Niet nodig. Met mensen ‘buiten’ in deze raadseltaal spreken? Hoeft ook niet. Leuk, wanneer je jezelf betrapt op dit soort uitspraken: vertalen naar gewoon Nederlands. 

Mijn ‘wandeling’ gaat over timing. Hemelse timing welteverstaan. Grote openbaring: die is anders dan de mijne… Mooi ‘oefengebied’ (ook zo’n woord): negen maanden zwangerschap. Voor wie het nog niet was opgevallen: in de buik van mijn lief is de afgelopen maanden een kindje gegroeid. Zomaar wat observaties (op het niveau waarop ik leer…): 

1. Het kindje was niet negen maanden geleden ‘klaar’. Blijkbaar heeft Vader bedacht dat het voor ons meisje, voor ons, voor de wereld om ons heen, goed is om aan haar bestaan te ‘wennen’. 

2. Het kindje heeft tijd nodig om te groeien in de bescherming van mama’s buik. Onder het hart van Moeder Genade is het goed groeien, ontwikkelen, klaar worden voor de koude wereld. 

3. Ik heb geen enkele invloed op het proces van ‘eruitkomen’. Ik mag rustig spreken over haar groei, haar ontwikkeling, over Annemarie’s gezondheid. Ik mag het huis voorbereiden, mijn lief ondersteunen, that’s it.

Vader heeft in Zijn wijsheid bedacht, wat de optimale timing is voor het lanceren van dit wonder van nieuw leven. Hij heeft leven geschapen - Hij zorgt ervoor. Mijn rol? Me schikken onder Zijn optimale timing. In blijde verwachting. Dat wel! 

Mooie dag!