“Daar wil ik meer over weten,” zei een leider van een jonge genade-gemeente: “hoe jullie dat doen, met taken in de gemeente, dat is bij ons écht nog lastig.” “Alsof wij ’t allemaal begrijpen…” was mijn eerste gedachte. 

 

 

Een mooi gesprek ontspon zich. De leider deelde over de veelheid van taken in de startende gemeente, mensen zijn al zo druk en worden gevraagd mee te helpen. Overigens verrassend hoge verhouding in deze gemeente: van de 100 leden doen er 50 mee in de diverse taken. Wordt dat ergens bijgehouden? Een soort dienstbaarheid-topscore-lijst? In de hemel misschien? :) 

 

In het gesprek deelde deze man wat hij zelf eigenlijk het lastigste vindt: taken delegeren aan anderen. Het werk aan anderen overlaten. Kijken hoe anderen die fouten maken, die jij al tijden geleden gemaakt hebt… 

 

Ik heb hem eerst maar eens bemoedigd: wat doe je het als jonge gemeente al goed wanneer zoveel mensen betrokken zijn bij het uitvoerende werk. Tegelijk: als jij het lastig vindt zaken uit handen te geven, hoe makkelijk is het dan voor mensen om taken op te pakken? En ook: wie is er uiteindelijk van de ‘taakjes’? Wie zorgt er voor de gemeente? 

 

Mijn eerste ‘taakje’ in de gemeente was het welkomst-team. In een rood shirt en met een dikke smile stond ik zondags bij de deur. Wat was ik blij dat Vader me een plek gaf waar ik kon leren hoe Zijn genade in de praktijk van een team werkt. Hoe ik leiderschap mag ontvangen (dankjewel, teamleider van toen!) en hoe ik mijn eigen briljante inzichten mag inleveren voor wat deze teamleider me (namens Jezus) laat zien. 

 

Wat kan ik, wat kunnen wij nog veel leren. Gewoon, van ’t leven doen samen. Op zondag, rond de dienst. Geniet ervan vandaag, waar je ook bent - wat je ook doet!