Wandelen: ik houd ervan. Niet alleen omdat pastor Prince het zijn gemeente aanraadt (ja hoor, ook in de Singaporese shoppingmalls!) maar ook omdat het mij helpt in mijn gesprekken met Vader. Blijkbaar houdt Hij ook van wandelen. Gelukkig maar…

Wie wel eens wandelt - en dan ook wat steviger doorstapt, weet hoe pittig het kan zijn een heuvel recht-zo-ie-gaat te beklimmen. Je kunt je dan na enkele meters afvragen waar je aan begonnen bent. De schaapjes die we in de heuvels van Samaria en Judea (Israël) zien, hebben daar iets heel handigs op gevonden. Ze wandelen de heuvels op in bijna horizontale loop. Bij elk rondje komen ze een klein stukje hoger.

Slim: deze route kost hen minder inspanning en bovendien vinden zij ieder polletje gras en struikje op hun weg. Na verloop van tijd zie je deze paadjes ingesleten langs de heuvels lopen. Een mooi gezicht. 

Die wandelpaadjes worden wel ‘paden van gerechtigheid’ genoemd. De schrijver van Spreuken begreep het al: De weg van de rechtvaardigen is stralend als de zon, die opkomt, hoger klimt, totdat de dag zijn licht verspreidt (Spreuken 4:18). Wanneer ik daarover mediteer, zie ik mezelf als schaapje (grappig gezicht, met die korte haartjes…) hoger en hoger klimmen, zonder dat het inspanning kost. Terwijl ik hoger kom, breekt het licht van de Zon steeds meer door. 

Soms lijkt het, alsof ik hetzelfde uitzicht zie dat ik al eerder gezien heb… ben ik nou niet verder gekomen? Jawel: ik zie hetzelfde landschap, dezelfde uitdagingen, maar mijn Herder volgend, ben ik hoger gekomen. Er schijnt een ander licht op het vergezicht, mijn perspectief is veranderd. 

Leuk om te weten: terwijl wij hoger klimmen, stromen de riviertjes met fris water ons tegemoet. Altijd volop voorziening op ons pad. Loop je mee?