Deze dagen sluip ik op kousen door het huis wanneer de kleine juffrouw haar slaapjes doet. Dat is: het grootste deel van haar dag en nacht. Boze tongen beweren al dat dochtertjelief ook hierin op mij lijkt: drinken - slapen - drinken - slapen. Ahem, ik meld me tenminste niet voor een schone luier… 

Dat ik zo geruisloos mogelijk beweeg, is lief, maar volslagen overbodig. Mevrouw blijkt namelijk in zó een diepe rust te zijn dat naast haar rustig het nieuwe album van Hillsong Church kan worden afgespeeld door Grote Zus, zonder dat Kleine daarvan zelfs maar met de oogjes knippert. 

Ik ben onder de indruk van haar onverstoorbare rust. Die heeft iets hemels, iets van ‘dit verzin je niet’. Wij grote mensen denken na (alsof dát altijd helpt…) en verzinnen waarom we nog niet kunnen rusten - we moeten immers nog zus, we zouden nog zo… 

Starend naar een kindje in rust, mediteerde ik op de inhoud van de Everydays van de afgelopen dagen. Wat als… ik mijn denkvermogen gebruik om de bodem onder mijn rust te beredeneren? Blader maar even mee:

Wanneer Gods overweldigende kracht in alle omstandigheden voor ons beschikbaar is (2 Korintiërs 4:7); wanneer Jezus heeft voorgesteld zijn intrek te nemen in jouw bootje (lees: bediening, auto, bedrijf, gezin) en daar Zijn wereldveranderende werk doet; wanneer we vaststellen dat het écht Zijn reddingswerk is - en niet dat van ons; wanneer we ons realiseren dat Vaders zorg voor ons reëel is voor iedere dag… 

Helpt dat? In plaats van mijn hersenspinsels die tot zorgen kunnen leiden, richt ik mijn gedachten op de redenen waarom ik kan kiezen voor diepe rust. Unstoppable rest - hoe klinkt die? 

Moet ik alleen even gewekt worden om af en toe wat gezonde voeding tot me te nemen :) 

Mooie dag!