Ik mocht kiezen. Of ik zou Oma begeleiden naar de huisarts óf ik zou de ochtend met kleine Anna doorbrengen. Ik houd van mijn moeder, maar de keuze was eenvoudig… 

Nog maar net had ik ons meisje uit haar bedje getakeld, of ze maakte me duidelijk dat er iets niet in de haak was. Met kleine, sneue huiltjes probeerde ze haar klacht over te brengen. Een vuile luier zou haar dwarszitten, bedacht ik.

Of ie dwars zat, weet ik niet, maar de schoonmaakoperatie nam enige tijd in beslag… Ook rompertje en andere kleertjes behoefden vervanging. Ik had dus even werk met Prutteltje die inmiddels ferm gepruttel produceerde. Er was duidelijk nóg iets wat ze wenste. 

Nu mis ik ten opzichte van Annemarie tenminste één belangrijke eigenschap. Om die te compenseren, neem ik op dit soort momenten mijn toevlucht tot zorgvuldig in de koelkast bewaarde moedermelk. Uiteraard kan deze niet zomaar koud aan de kleine dame worden opgediend. Opwarmen dus, zoals dat hoort au-bain-marie met de thermometer in de aanslag. 

Dit alles was mevrouw nog altijd niet welgevallig. Ze zette, hongerig en overtuigd dat ik haar nóg niet begrepen had, een keel op alsof ik het meldpunt kindermishandeling moest bellen. Wonderlijk, hoe snel deze over ging in tevreden smakken, toen ze de fles eenmaal aan het pruilmondje zette…

Kijk, dacht ik: dat is Vader voor mij. Hij weet al lang wat ik nodig heb, ik heb het Hem ook al gevraagd. Hij is bezig voorziening mijn kant op te sturen. Het pannetje staat al op het fornuis, juist omdat Hij mij iets beters gunt dan koude melk. Hoef ik niet te pruttelen noch te huilen. Ik mag mijn gedachten in de rust houden: Hij voorziet - want Voorziener is Zijn naam. 

Verliefd kijk ik naar Anna en bedenk: met hoe-machtig-veel liefde kijkt Vader naar ons! 

Mooie dag!