Met drie dames in huis heb ik geen klagen over inspiratie voor deze dagelijkse blog. Never a dull moment, zogezegd. 

Zo werden we deze week opgeschrikt door een luide kreet uit de kamer van de middelste in leeftijd. Wat was er gebeurd? Na haar succesvolle examens was ze ruim bedeeld met bloemen. In diverse vazen, waarvan één heel grote, stonden ze nog in haar residentie te pronken. Wat bleek? Wanneer een glazen vaas heel vol zit met water én bloemen, kun je ‘m beter niet met je duim en vingers van één hand aan de rand beetpakken. Vaas in scherven, scherfje in vinger, bloemen samen met water verworden tot een vrolijke vijver in de prinsesselijke kamer… 

Gelukkig niks ernstigs, maar de volgende ochtend toch even evalueren: “Hoe kan zo’n grote vaas nou ineens stuk gaan?" was de verwondering. Goeie vraag, vond ik. Mijn antwoord kwam voor mezelf ook onverwacht (heb je dat ook wel eens? Dat je verbaasd bent van je eigen woorden?). “Ook al lijkt iets heel stevig, wanneer je het op de juiste plaats beetpakt, breekt ’t wel.” 

Huh? Even dieper over nadenken… Al die dingen die in ons leven reuze stevig (obstakels? problemen?) lijken, breken wanneer ze op de juiste manier worden vastgepakt. Whoow… kijk even mee: ziekte - door Jezus striemen gebroken! Angst - door liefde gebroken! Oordeel en straf - door genade die ons niets kost, gebroken! Ongezonde patronen - door het zicht op Jezus’ perfectie doorbroken! Pijn uit het verleden - door Zijn volbrachte werk gebroken en omgezet in een hoopvolle toekomst! 

Welke ‘stevige’ obstakels zie jij nog in je leven? Heb je jarenlang zelf proberen te breken - zonder resultaat? Misschien lijken ze je wel uit te lachen: kijk ons eens onverwoestbaar zijn! Wacht maar: met de juiste ‘greep’ gaan ze in scherven. Overigens - geheel in tegenstelling tot de vaas in ons verhaaltje - zonder dat het jou nog wonden oplevert. Die heeft Jezus namelijk op zich genomen. Compleet. Voorgoed. Volbracht. 

Het is een mooie dag!