Wie de nieuwsbrief heeft gelezen weet het al: dit jaar komt onze jaarlijkse conferentie (of gemeenteweekend) niet terug hoe we het gewend waren.

In de overgang naar een totaal nieuwe opzet, wordt het weekend nu opgesplitst in twee dagen. Een dag (zaterdag) lokaal, dus in eigen omgeving. Dat wordt dus waarschijnlijk op zeven plekken in het land. En op zondag komen we wel vanuit het hele land bij elkaar.

Met name de zaterdag is een unieke gelegenheid om lokaal sterker ‘samen te binden’ (lees: gezelligheid doet iets heel bijzonders ;-). Maar ook om mensen uit de omgeving makkelijk te introduceren in gemeenteleven, anders dan door een ‘gewone’ samenkomst.

Toch voelt het voor mij ook vreemd om het oude concept, wat je in sommige opzichten het meest succesvolle evement van het jaar zou kunnen noemen, los te laten.

De meiden noemden het de weekendkerk en dat was een hoogtepunt! Als pastor, kon ik in een keer een degelijke bouwsteen leggen.

Toch had de opzet in het verre oosten ook steeds groter uitdagingen. En waar iedereen lekker zomervakantie vierde, werkte deel van de staf en het organiserend team stug door.

Niettemin, het had het toch iets van ‘jammer’ toen het definitief werd. Daar ga ik als volgt mee om:

- Dank U Heer voor de geweldige conferenties die we hebben gehad!
- Dank U wel, dat U iets gaat geven wat misschien anders is, maar uiteindelijk niet minder!
- Dank U voor de mensen die de zomer altijd doorwerkten! Ik gun ze van harte meer rust dit jaar.

En ik weet niet of dat de bedoeling is, maar ik bid stiekem voor een lokale zeepbaan. Dan is het voor Amber en Megan sowieso een eind geslaagd, denk ik. ;-))

Tot morgen!