Ook als je geen kinderen hebt, toch ff door lezen. Het gaat over ons allemaal.

Bijna alle ouders worden op enig moment verrast. Waarom vindt mijn kind het zo lastig om te delen met andere kinderen? Als het ‘buiten’ gebeurt haasten veel ouders zich om hun kind te dwingen iets af te staan. Vaak vanuit schaamte voor het gedrag van hun kind?

Als dit onder je eigen dak speelt, tussen je eigen kinderen, laten we het ook rustig persoonlijk worden. Ik zeg altijd tegen Cody: ‘Dat heeft ze niet van mij hoor’. :-)

Ook apart om ouders te zien die schaamteloos het ‘recht van hun kind’ verdedigen of opeisen. Ook al gaat dat ten koste van een ander kind. Je ziet bijna de boosheid over het feit dat ze vroeger zelf gedwongen werden om…?

Ons werd vaak ‘geleerd’ te delen omdat het nu eenmaal hoort? Je vindt het dan wel niet leuk, maar het is niet anders? Huppakee! Inleveren! Het is namelijk gepast of ‘redelijk’. Dat is niet helemaal onwaar, maar zeker niet optimaal.

Want even nuchter: Iedereen wordt zelfgericht geboren. Als we geboren worden zijn we nu eenmaal kind. En een kind is nu eenmaal zelfgericht. Een kind mag heerlijk groeien, leren en volwassen worden. Anders wordt het een egoïst.

Maar volwassen worden werkt niet gebaseerd op dwang. Of door uitspraken als : het hoort zo.

Het mag in geloof.

Geloof in Jezus die meedoet (Jezus in mij). Als ik iets deel, dan lééf ik. Met delen laat ik aan mijzelf zien dat ik heb. Van delen houd ik uiteindelijk altijd meer over. Daarom zorgt delen ervoor dat ik me goed voel. Omdat God mij zo heeft gemaakt.

Kloppend verhaal!? Dan hebben onze kinderen nog maar één ding nodig.

Volwassenen moeten het ff zó voordoen? Liefst samen. :-)

Tot morgen!