Ps. Paul geniet van een korte vakantie. Deze dagen lees je een selectie uit eerder geplaatste Everyday’s.

Ik ben best een rustig type. Denk ik… Vraag Annemarie… :) Toch kan ik soms behoorlijk uitgedaagd worden om in de actiestand te schieten. Mij valt op dat het dan altijd gaat over dingen die dicht bij mijn hart liggen. De gemeente, mijn gezin, mensen van wie ik houd. Ik heb dan maar weinig nodig om de barricades op te gaan. 

Mijn actiestand helpt nooit echt. Op die momenten spreekt dat stukje van mij dat we vaak omschrijven als mijn ‘vlees’. Minder behulpzaam. Typische uitspraken van mijn ‘vlees’ in dat soort gevallen zijn: “Het hangt van jou af” of “Je hebt niet genoeg gedaan”. Beiden zijn een vorm van oordeel. 

Wanneer ik geloof dat iets van mij afhangt, maak ik God en wat Hij kan, kleiner. Dat is om te beginnen nogal zinloos - en onwaar. Door vervolgens iets te zeggen over “niet genoeg” oordeel ik over iemands presteren. Hou maar op… 

In Jesaja las ik zoiets moois voor vandaag: In rust en inkeer ligt jullie redding, in geduld en vertrouwen ligt jullie kracht (30:15). Rust: in Jezus’ werk, voor mij, in mij. Volbracht, klaar en niets meer aan toe te voegen. De grondtekst zegt hier iets van ‘terugkeer’ - terug naar de plek van rust die in Jezus, bij Vaders hart, voor ons te vinden is. 

Inkeer en geduld: in het Hebreeuws staan daar twee woorden die beiden vertaald kunnen worden met ‘stilheid’. Wees nou stil, mijn ziel in mij, want Gods redding (‘jasha', van Jeshua) is nabij, ook in deze situatie. Wat zou ik op de barricades, als de échte Redder voor mij opstaat? Dan word ik stil en weet: Hij is God, Hij is machtig om veel meer te doen dan ik kan bidden, bedenken of doen. 

Rust voor jou, vandaag!