Verbazing vandaag. Ik lees een tekst die ik al tientallen keren gelezen heb. Zo’n verhaal dat ik al hoorde toen ik nog een klein jongetje was. Ineens valt er licht op een woord dat precies vanmorgen in dit verhaal geschoven lijkt. Het is me eenvoudigweg nog niet eerder opgevallen. 

Het verhaal van David. Een herdersjongen, een tiener. Tegenover hem die reus Goliath. Die indrukwekkend geklonken moet hebben (stel je z’n stem voor…) en er al even bruut uitzag. David had niet zoveel in te brengen. Geen wapens, geen ervaring. Een beetje herdersgereedschap, dat was alles. Voor mensenogen: weinig kans. 

David had echter een vast vertrouwen in zijn relatie met God. Hij wist dat de Heer de uitslag van de strijd zou bepalen (1Sam17:47). 

Dan gebeurt het. Waar ik dacht dat David ergens tussen zijn eigen troepen bleef staan, verzekerd van de uitkomst van de strijd, als het ware ‘rustend in het volbrachte werk’ in oudtestamentische vorm - blijkt dat hij iets anders doet. Kijk maar, vers 48. Hij (David) rende hem (de Filistijn) tegemoet. 

Hallo - David zette ’t op een rennen. Niet weg van de vijand, want hij kent de uitslag van de strijd. Niet in een rondje, hard roepend naar zijn broers dat hij gaat winnen. Nee, hij rent recht op de vijand af, zeker van Hem die de uitkomst bepaalt. 

David schiet niet in (dode) werken, maar komt in actie gebaseerd op wat God voor hem zou doen. Geen (wettisch) rennen omdat dat nu eenmaal van hem wordt verwacht, maar vol los in vertrouwen op God. 

Les voor mij? Welke reus, welk probleem ik ook tegenkom vandaag: vanuit Jezus’ volbrachte werk en behaalde overwinning mag ik in beweging komen. Aanpakken die reus, dealen met dat issue, heersen in dit leven, als een baas!

’t Wordt een mooie dag!