imageEigenlijk hoop ik dat jij jezelf niet herkent in deze EVERYDAY.

Dat zou ik je namelijk van harte gunnen! Maar misschien gaat het wel over je partner, collega, klasgenoot, ouders, broer, zus, vriend of vriendin. Op één ding kan ik garantie geven: Het gaat zéker over de pastors. :-)

Ik kijk regelmatig als een berg op tegen wat ik allemaal te doen heb. Waar mijn agenda vol mee staat. Het lijkt teveel voor te weinig tijd. Daar doorheen speelt, in mijn geval, alles van een gezin. Het reilen en zeilen van huis, auto, cavia’s. Dus leven in ontwikkeling. Met veel en vaak onverwachtse ontknopingen. Daar binnen kan het plannen van een vakantie (de grote escape?) al voelen als de 200 meter horden.

Weet je wat mijn grote ontdekking is? Het probleem is niet zozeer die veelheid van dingen. Zonder mijn aandacht loopt het meeste gewoon door. Schoonmoeder zelfs béter. ;-)

Het probleem wat alles zwaar maakt is dit: Ik verwacht van mijzelf dat ik het allemaal even goed kan. Of moet kunnen. En natuurlijk liever geen fouten maken. Daardoor krijgt elk ‘element’ gewicht en dan loop je al snel met een grote stapel rond. Dán voelt het, terwijl je vlak loopt, als bergje op!

Als Pastor dacht ik dat ik heel de Bijbel in alle kleur en smaak moest kunnen preken. Totdat ik Joyce Meyer hoorde zeggen: ‘Ik ben praktisch aangelegd. Aan het boek Openbaring ga ik me niet wagen. Ik vind het niet leuk om daar uit te preken. Bovendien zijn er anderen die dat veel beter kunnen. Daar luister ik dan wel naar’. Wie zei dat vrouwen niet praktisch zijn!?! Oeps. Ik zelf? ;-)

Waar mogen wij voor het eerst, opnieuw of meer dan ooit op vertrouwen? De Heer is met mij! En met de mensen om mij heen. Ik mag ontspannen onder ogen zien dat ik best veel dingen niet zo heel goed kan. Hoeft ook niet!

De 200 meter horden heb ik ook nog nooit gelopen. ‘Amen!’, roept Cody. Zij is de eerste hulp? Dat zou na 200 meter horden waarschijnlijk heel praktisch zijn! :-)

Tot morgen!