Deze week werd ik voor het eerst opa genoemd. Door mijn eigen dochter nog wel. Zij had bedacht dat we haar cavia als familie moeten beschouwen en dat zij de moeder is. Dat maakte mij automatisch opa van kleinzoon Tommy. ;-) Er is deze week ook wat serieuzer ongemak, in richting ons bezoek aan Belfast.

Wie denkt dat onder ons dak alles vlekkeloos gaat of vermoedt dat bij ons alles alleen flowt, die kan ik uit de droom helpen. Ja, bij onze –schoolmoeie?- jongedames flowen regelmatig tranen. En Cody en ik hebben soms ook last van lichamelijke ongemakken.

Dit gebeurt met name als we bewust of onbewust ‘nieuw gebied’ innemen met de bediening. Je kunt niet voorop gaan zonder, zoals we dat noemen, geestelijke strijd. Dit voelt als weerstand of tegenwerking.

Wie het beloofde land binnengaat, komt nu eenmaal reuzen of wilde dieren tegen. Je ervaart het niet perse pas op de plek waar je aan de slag gaat, zoals dit keer Noord-Ierland. Je merkt het op andere gebieden in je leven.

Het is de kunst om rustig te blijven, want het is niets ernstigs. En goed om door te hebben, dat geestelijke strijd als een vergrootglas werkt. Als je bijvoorbeeld een kwaal hebt en daar komt geestelijke strijd bij, dan lijkt de kwaal tien keer zo erg dan dattie werkelijk is. Wakker en nuchter in zijn en dus vooral je koppie niet gek laten maken.

Trouwens heel gaaf om te merken dat Noord-Ierland zo leeft bij veel Jong en Vrijers. Er hebben zich zelfs al mensen aangemeld, mocht er een missie achteraan komen. Ik verwacht trouwens wel meer dan één. Veel hart voor Noord-Ierland. Wat geestelijke strijd. Dat belooft een supertrip te worden! :-)

Tot morgen!