De dag verliep anders dan verwacht. Bezoek werd ‘hangen met vrienden’ en kleine Anna vroeg de nodige aandacht. Geen probleem, flexibiliteit alom… Tot etenstijd aanbreekt! 

De vraag: “Wat eten we vanavond?” hangt vaak al de hele dag boven de markt. In ons huis ben ik regelmatig degene die dat mag bedenken. Niet omdat ik het toonbeeld van een gefeminiseerde man ben… gewoon, ik houd meer van koken. 

Gisteren was het niet moeilijk. Ik werd gesouffleerd door twee tieners-met-voorjaarsvakantie. Pizza moest het worden. Pizza is vooral bekend als Italiaanse specialiteit. Veel volken, van rond de Middellandse Zee tot diep in Centraal-Europa en het Midden- Oosten, maken echter vergelijkbare brooddeegplaten en beleggen die met lekkers. 

Wij houden ervan de pizza te versieren met variaties van smakelijks dat we in huis vinden. Ik ga de koelkast door en kwak op de pizza wat toevallig aan me blijft hangen :)

Ook de bodem kan variëren: van de dunne Italiaanse via de dikke focaccia naar de meer Centraal-Europese flammküchen of dikke Hongaarse lángos. Al naar gelang het beleg dat ik in de kast vind, uiteraard. 

Deze variaties op een thema hebben allemaal één ding gemeen: gistdeeg draagt het beleg en wordt in de oven gebakken tot iets lekkers. Het zou geen zin hebben elkaar te bevechten of de spekkies er nu juist wél op horen of de sardientjes echt niet: minor details, beiden zijn welkom en lekker. 

Knedend aan mijn deeg zag ik de gemeente. De bodem: Gods genade, die ons fundament is. Het beleg: een rijke variatie van mensen in allerlei kleuren met verschillende bedieningen. Juist onder die verscheidenheid, breekt Gods koninkrijk door. Jezus zei het zelf: “Het Koninkrijk van God is als gist, dat in het deeg wordt gedaan. Het doet ongemerkt zijn werk, tot het deeg helemaal gerezen is.” (Lukas 13:21)

Mooie dag!