Deze week kwam ik thuis na een paar dagen Polen. Nu ben ik vaker even op reis - en tegenwoordig heb ik een extra reden om thuis te komen. Alsof de andere drie nog niet voldoende motivatie gaven, is daar kleine Anna… Need I say more?

Omdat ik, ver weg in Polen, Vaderdag miste, stuurde mijn lief me al een fotootje van de kleine meis: goedemorgen, dat was een blijde zondag! Live was echter ook in dit geval het allerbeste: inmiddels begint Anna tekenen van herkenning te vertonen - en speciaal voor papa liet ze dat even duidelijk merken. Kraaien, zwaaien, alle communicatiemiddelen werden uit de kast gehaald. Onnodig te zeggen, dat mijn hart smolt en ik ter plekke een papa-Anna-avond afkondigde :) 

Niet voor niets kiest God ervoor zich in Jezus aan ons voor te stellen als Vader, Abba, Papa. Hij zet daarmee de perfecte standaard, Hij maakt duidelijk dat dit het patroon is dat Hij voor Zijn kinderen heeft. 

Daarom durf ik even te mediteren op dit beeld. Papa kijkt ernaar uit om Zijn kind te zien - zelfs wanneer dat kind daarmee nog even niet bezig is. Ik realiseer mij dat Anna zich over een paar jaar niets zal herinneren van onze avond samen, maar voor mij is het belangrijk tijd met haar door te brengen, goede woorden over haar uit te spreken. Zij? Ze brabbelt wat terug (zou ze in tongen proberen te spreken???), ze volgt me met haar oogjes - en dat is prima voor mij. Zelfs wanneer ze op mijn shirt kwijlt en een dikke boer laat, verbaas ik me niet: dat doet ze. 

Nu zijn jij en ik (vast!) de babyfase ver voorbij. Toch leuk om vandaag even te bedenken hoe Vader aansluit bij onze (geestelijke) ontwikkeling. Hij is blij met ons, kijkt ernaar uit tijd met ons door te brengen en luistert naar onze stem. Hij spreekt woorden van leven, groei en vrede over jou, vandaag weer: het is Papa-kind-dag! 

Mooie dag!