Dit weekend waren we met ons kleine meisje bij mijn moeder. Drieëntachtig jaar is ze - dat voel je beter, wanneer je het uitschrijft :) Maar wat trots is ze met haar eerste kleindochter in de bloedlijn. Omdat ze nogal slechtziend is, vond ze het wel spannend het kleine meisje zelf in de armen te houden. Ze zou haar eens laten vallen. Nu ben ik daar niet zo bang voor - en kleine Anna al helemaal niet. Die kraaide vrolijk haar eigen verhaaltje toen ze uiteindelijk bij oma op schoot lag. 

Even later begon ze toch wat te huilen. Dat doen baby’s. Heeft niets met oma te maken, verzekerde ik de wat zenuwachtige grootmoeder onmiddellijk. Ik nam kleintje even in mijn armen en liep een rondje met haar. Beproefd recept voor een rustiger meisje en - als ’t even meezit - een vertederende glimlach. 

Plotseling hoor ik mijn moeder zeggen: “Tsss… dat deed je vader ook altijd met jou! En dan vertelde hij je verhaaltjes.” Nu is mijn vader een aantal jaren geleden naar Jezus gegaan en kan ik me uiteraard niets herinneren van mijn babytijd - laat staan van wie mij precies ronddroeg. Ik realiseerde me wel, dat dit precies de manier is hoe ik met kleine Anna door het huis wandel: in mijn armen, mooie woorden (‘verhaaltjes’) over haar uitsprekend. Van wie ik dat heb? Ik had geen idee. 

In ons leven kunnen we zaken bewust leren - op school, van mensen die we bewonderen, vaak omdat we het willen - of omdat het moet. Niet zelden kost het ons ook inspanning. Onbewust leren kan ook - en heeft (omdat het zo easy is?) in veel mensenlevens de overhand. 

Vandaag ben je uitgenodigd om te ontvangen en ‘als vanzelf’ te leren hoe jouw Vader dingen doet. Geen inspanning, kijk naar Hem en leer. Easy en licht. 

Welkom op onze acht locaties!