Op het Hongaarse platteland, waar ik lange tijd woonde, was het in veel dorpen de gewoonte op Paasmorgen samen te komen. De gelovigen verzamelden zich om liederen te zingen… op de begraafplaats. Aan dit bijzondere gebruik heb ik nooit erg kunnen wennen: meestal vond ik het té vroeg en verzon een religieus excuus (“ik moet nog iets voorbereiden voor de dienst…”).

Wat de plattelandsgelovigen precies wilden bereiken met hun vroege ochtendliederen is me nooit helemaal duidelijk geworden. Probeerden ze voor hun dorpsgenoten te zingen? Beter niet, op de vroege zondagmorgen… Bedoelden ze te zingen voor geliefden die hun aardse tentje op die plek hadden achtergelaten? Niet heel waarschijnlijk: die zingen inmiddels immers een veel mooier lied.

Het voelde wat overdone, deze bijeenkomst op de vroege Paasochtend op deze plek. Met Pasen vieren we immers bij uitstek het is volbracht. Niets meer te doen voor ons - alles gedaan door Jezus. Romeinen 4:25 leert ons, dat Hij (…) werd prijsgegeven om onze zonden en werd opgewekt omwille van onze rechtvaardiging.

Net zoals Jezus’ lijden en sterven voor ons was (voor onze zonden, lezen we), was Jezus’ opstanding op de vroege morgen van de eerste dag van de week evenzeer voor ons. Met het overwinnen van de dood maakte Hij duidelijk: Ik ben groter! Dat kon Hij doen omdat Hij met Zijn sterven effectief alle straf voor onze zonden had gedragen. Vandaag vieren we dit ultieme overwinningsmoment - het bewijs van onze rechtvaardigheid in Hem! Gods reddingsplan is geslaagd: Zijn geliefde kinderen zijn terug in Zijn nabijheid!

Meest waarschijnlijke motief van mijn Hongaarse vrienden was het uitzingen van hun blijdschap over dit feit. Daarvoor is het nooit te vroeg. Vandaag doen we met ze mee: zingend en feestvierend. Wel kiezen we daarvoor een ander plekje, met iets meer leven :) 

Mooie dag!