Wat een feest is dat: logeren bij oma! Amber en Megan krijgen onbeperkt aandacht, mogen kiezen wat ze willen eten en slapen op oma’s slaapkamer. Op de koop toe blijven ze tot sluitingstijd in het zwembad. Allemaal dingen die bij papa en mama een beetje anders gaan. :-)

Het blijft een wonderlijk fenomeen. Opa’s en oma’s en hun kleinkinderen. Ik heb er ook verrukkelijke herinneringen aan. En toen ik jong en snel leefde, was het geen enkel probleem dat ik maar één keer per jaar kwam. Dat werd dan zo nodig nog meer gewaardeerd dan normaal?!

Leuk om te zien dat er in het hart van je ouders compleet nieuw gebied wordt aangeboord als er kleinkinderen komen. Er begint een heel nieuw stuk leven. Zou dat zijn omdat ze alleen de lusten en niet de lasten hebben? Of hebben ze ontdekt dat alle zorgen toch geen zier helpen?

God heeft trouwens geen kleinkinderen. Hij is geen opa. De kinderen van gelovigen wil Hij toch echt ook gewoon als Zijn eigen zonen en dochters. Misschien is dat wel de beste reden om je geen zorgen te maken over je ‘eigen’ kids.

Anyway. Amber en Megan missen alleen opa. Tegelijkertijd is opa springlevend in hun beleving. Het is nu ruim anderhalf jaar geleden dat mijn vader overleed, maar Amber weet oma precies te vertellen wat opa’s voorkeur is. We kunnen maar beter niet al teveel mos laten groeien rond het terras. Lekker opgeruimd houden. ;-)

Zo maken (klein)kinderen nóg wat los. Een stuk zicht op het nieuwe, eeuwige leven. Leven waarin we om te beginnen alleen de leuke dingen weten van iemand. En leven wat absoluut niet stopt als het lichaam wel stopt. Goeiemorgen opi!

Tot morgen!