Gisteren vlogen wij terug naar Nederland. Mét kleine Anna: haar tweede luchtreis. Als ik eerlijk ben, voelt het best spannend om met zo’n kleintje wat voor reis dan ook te maken. Goed te weten, dat Vader voor haar zorgt. 

Terwijl we ons klaarmaakten om naar het vliegveld te gaan, bedacht ik dat het een typisch menselijke actie zou zijn om ons kindje deelgenoot te maken van het voornemen: we gaan straks met 170 andere mensen in een grote metalen buis op 10 kilometer hoogte door de lucht met een snelheid van ongeveer 650 kilometer per uur. Gelukkig zou Anna daarvan nu nog niets begrijpen. Wat een zegen voor haar! Misschien beter als ze nog jaaaaaaren wegblijft bij dat soort ingewikkeldheid. De kans is groot dat ik met mijn verhaal iets van mijn gevoel over zou dragen op de kleine, als ze m’n goed bedoelde voorinformatie zou begrijpen… 

Het hele gebeuren was voor mijzelf zo interessant, omdat we net een gesprek met een voorganger hadden afgerond. “Hoe doen jullie dat?”, vroeg hij. “Weten jullie al wat precies het plan van de Heer met jullie is op de lange termijn?” Heldhaftig had ik hem mijn beste verhaal voorgedragen over dat de hemel boven ons echt iedere dag open is, Jezus echt voor nú is, maar ook morgen weer voor de nu-dan is. Je zou er een Everyday over kunnen schrijven… 

Onmiddellijk hierna dus vond ik mezelf mediterend op ‘straks’. Terwijl ik toch de eerste zou zijn om te zeggen dat dat zinloos is. Het verhaal van Corrie ten Boom kwam in mijn gedachte. Zij groeide op in een tijd dat je op het station een treinkaartje kocht. “Weet je,” vertelde haar vader de kleine Corrie, “ik geef je jouw kaartje pas als we op het station in de trein stappen. Precies op tijd voor je reis.” 

Zo doet onze hemelse Vader dat: precies op Zijn tijd geeft Hij wijsheid, kracht, zicht op de route, alles wat we nodig hebben. Niets om mij druk over te maken: Hij zorgt! 

Mooie dag!