Over Jezus schrijven of spreken heeft een heel apart bijeffect. Als je stopt, volgt er vaak een nieuwe golf. Er stroomt vanzelf een vervolg mijn gedachten binnen. Soms meteen, soms later.

Anders gezegd: stel dat ik de aanwezigheid van Jezus beschrijf als een stuk meestromen met een heerlijke rivier, dan stroom ik zelf na afloop alweer een stuk verder mee. Beter! :-)

Gisteren schreef ik over Jezus en kwam er zo’n golf. Ik dacht aan de dringende uitnodiging in de Hebreeën brief: kom zonder schroom het Heilige der Heilige binnen en nader vrijmoedig tot de troon!

Jezus naderen. Steeds dichterbij kom je dieper in Zijn adembenemende uitstraling. Je zintuigen worden bijna ‘overgenomen’ doordat ze zo naar Jezus getrokken worden. En het enige wat je ogen, oren en bovenal je hart ervaren, is mateloze vrede. Onvoorwaardelijke liefde. Je weet: alles is goed!

Hoezo je hart? Omdat Zijn uitstraling dwars door je heen gaat. Ik heb dat in Singapore meegemaakt. De woorden tijdens een dienst gingen voelbaar door me heen en ik stond kilo’s lichter op - in mijn ziel dan ;-).

Rond de aanwezigheid van Jezus, zag ik gisteren ook dat sommige mensen op afstand blijven staan. Ze hebben weerstand. Om een of andere reden (verleden, nare ervaringen) zijn ze bang om die controle -van hun zintuigen of hun hart- uit handen te geven. Overgave is eng.

Daar zit de duivel achter. Die heeft een beeld van een onbetrouwbare God geschetst wat niet klopt. Maar denk even nuchter na. Onder wiens controle zou je meer zegen ontvangen? Die van jou of van jouw Maker? Wil je dat je bewustzijn vol blijft van aarde of vol kan raken van hemel?

Kom en laat je in Zijn heerlijkheid ontwapenen!

Hoe? Morgen meer!