Uit alle reacties op en re-posts van de Everyday van gisteren blijkt hoe blij we worden van
wat er gebeurt in de verschillende locaties van onze gemeente en daarbuiten. Ik raak niet  uitgepraat - en soms niet uitgeschreven over wat de Heer doet in mensenlevens dichtbij en ver weg. 

Dit klinkt groots en meeslepend maar eigenlijk is het heel klein. Gisteravond waren we met een aantal voorgangers en leiders bij elkaar om "gewoon" ons hart te delen. Gevraagd naar de belangrijkste reden voor ons samenzijn hoorden we ieder van ons iets zeggen als "dit voelt als mijn thuis" of "dit stukje van de gemeente is echt mijn gezin". 

Wat heerlijk dat ik deel uitmaak van mijn Vaders gezin. Met mijn broers en zussen deel ik het leven. Ik word opgebouwd, bemoedigd en waar nodig genadig op een beter plekje geduwd. Dít is in de allereerste plaats onze gemeente voor mij en jou. 

Gisteravond ontstond er verwarring. Pastor Arnaud, ver weg in Twente, denkt dat ik zondag in Almelo ben. Ik was van mening dat ik in Amersfoort de feestelijke verhuizing naar de Flint ga meemaken. Waar je ook bent in de gemeente, oost, west, noord, zuid of in het midden: er is een plek voor jou om samen met anderen het Leven te leven!

Tot morgen!