Gisteren was ik in Rotterdam, de Stad van de Doeners en Durfals, zoals ze zeggen. Nu heb ik goede herinneringen aan de tijd dat ik in Rotterdam woonde, dus ik werd bijzonder blij van een knallende dienst met veel gasten en veel mensen die voor het eerst “ja” tegen Jezus’ onvoorwaardelijke liefde zeiden. Steven preekte drie preken in één, dus de oogst was ook drievoudig :). 

Er zat wel wat tegen op de vroege zondagmorgen. Technisch had het team behoorlijk wat uitdagingen en zelfs bij de start van de dienst werkte alles nog niet zo als ze hadden gewild. Op zulke momenten valt al gauw het woord ‘stress’. 

Van de doeners en durfals (die hebben we in al onze locaties, toch?) leerde ik een mooie les. Dingen die misgaan? Dat zal wel vaker gebeuren. Zaken die stroef lopen, juist wanneer we op zondagmorgen een superdoorbraak verwachten - niets nieuws. Wat nieuw is, is dat we ons door al deze zaken niet meer van de wijs laten brengen. 

Met een populair tv-format zouden we kunnen zeggen: de mol blijft in de serie, tot de laatste aflevering. Wees dan ook niet verbaasd wanneer je mollenstreken ziet. Dat is immers wat hij doet! 

Wanneer jij dat ene ding doet dat nodig is en dicht bij Jezus blijft, merk je dat je meer en meer geworteld en gegrondvest raakt in Zijn liefde. Het resultaat daarvan? Samen met alle heiligen alle dimensies van de liefde van Christus kunnen begrijpen en volstromen met Gods volkomenheid (lees Efeziërs 3:17-19). 

Typisch gemeente dit: omdat we dit niet alléén doen. Niet alleen in onze uitdagingen staan. Elkaar opzoeken, zij aan zij, elkaar moed insprekend, geloof bouwend. Samen met alle andere gelovigen gaan we stress te lijf en worden we (samen!) voller met Gods volheid. 

Gaat ’n mooie week worden!