Gisteren voor de dienst kwam ik iemand uit een andere locatie tegen. Natuurlijk moest er even gekletst worden. Haar begroeting? “Ik vind ’t zó leuk, ik word elke morgen met jou wakker!” 

Haar man leek niet te schrikken van deze ontboezeming, hoefde tenminste niet direct met me op de vuist… Wat ze bedoelde te zeggen, was natuurlijk: ik lees elke morgen de Everyday. Geen grappen daarover: dan móet je wel in de hemel komen (en nog een mooi plekkie krijgen ook…). 

Nu is dit blog ooit bedacht als een middel om met elkaar in verbinding te zijn - everyday - ook op de dagen wanneer we als gemeente niet samenkomen. Dat werkt dus. Gelukkig heeft dat niets met mij te maken. 

Lief van deze zus - en van Vader - dat deze ontmoeting precies nu gebeurt. Wat is namelijk het geval? Sinds de aankomst van het kleinste lid van ons gezin, gisteren precies vier weken geleden, is mijn schema behoorlijk op de kop gegaan (zwaai even, jonge vaders, als je dit herkent… fijn, dankjewel!). Hoewel kleine Anna net zoveel van slapen lijkt te houden als ik, wordt ze juist wakker op momenten dat ik dat nét even niet kon gebruiken, wanneer er precies even een klusje op mijn programma stond.  

Of het dan haar lieflijke blik of schier onstilbare honger is: er valt altijd iets te doen - wat dan weer mijn geplande taken doorkruist. Die voortdurende onderbrekingen blijken niet helpend voor een schrijfproces - dat merk ik in mijn dagelijkse werk en dus ook in het schrijven van de Everyday.  

Gelukkig ging het schrijven van dit blog niet over mij: Vader is het, die inspiratie geeft, steeds weer op tijd, op maat voor de gemeente. Zijn genade is écht nieuw voor elke dag! 

Ook vandaag: voor jouw plannen, deadlines en takenlijstjes: Hij voorziet - en maakt jou unstoppable!