Wij hebben momenteel dagelijks een gevecht om de iPad. ’s Ochtens is er geen aanmoediging nodig om naar beneden te gaan. De dames (Cody uitgezonderd ;-) bonzen luid de trap af om als eerste een spelletje te kunnen doen.  

Gisteren net uit de kerk, leek het er niet op dat de kerkgang enige Godsvrucht had uitgewerkt. :-) ‘Dan maar niemand ermee’, opperde Megan met huilende stem. ‘Dat is niet eerlijk, want jij had ‘m vanochtend’, reageerde Amber hoogst emotioneel - maar scherp.

Het gevoel van ‘ik kom tekort’ blijft mensen soms lang bij. Ik heb in de bediening soms ook gedacht: waarom groeit die kerk nu sneller of waarom worden de preken van die spreker vaker beluisterd.

Het kan jaloezie zijn, maar als mensen volwassen zijn is het vaak angst. Er wordt niet voor mij gezorgd. Mijn belangen worden niet behartigd of verdedigd. De neiging om dit dan maar zelf te doen is kinderlijk. Het hoort dan ook bij volwassenheid om af te rekenen met het fenomeen vechten voor jezelf.

In de kerk is het ook niet nodig. Iedereen heeft daar een plek van Jezus gekregen die past. Soms duurt het een poosje voordat die plek zichtbaar wordt. De puzzel is nog niet daar waar mijn stukje past, zei één van onze huidige leiders eens.

Ik (Marcel) ben ook nog niet op mijn optimale plek gearriveerd. Maar jij en ik mogen en kunnen de Heer er helemaal op vertrouwen dat Hij ons dan verder klaarmaakt. Ik hoef ook niet bang te zijn dat een ander mijn plek inneemt. Dat KAN niet. Alleen ik kan mijn kleur vertegenwoordigen. In de tussentijd doe ik gewoon lekker mee met en genieten van wat er al wel is.

Tot morgen!